Tutaj

Tutaj
Tu, gdzie przed 20 laty zaczęła się moja przygoda z UK.

wtorek, 17 września 2013

Letnie izerskie klimaty.

Na początku września obchodzono 45. rocznicę interwencji Układu Warszawskiego w Czechosłowacji i przypomniałam sobie pobyty mojej mamy w sanatorium w Cieplicach-Zdrój. Pamiętałam o tym własciwie od dnia kupna tego domu w Gajówce. Pewnie w rodzinie często się o tym kiedyś mówiło i tak mi się utrwaliło. Mama przywiozła mi wtedy jakieś piękne prezenty.  Pierwszy jej wyjazd miał miejsce, gdy byłam dzieckiem -w 1969r., w maju, kiedy odbywał się słynny Wyścig Pokoju. Mama wróciła i opowiadała, że Czesi rzucali żyletki pod koła rowerowe. W zaden sposób nie mogłam zrozumieć dlaczego. Ówcześni kolarze to byli bohaterowie narodowi. Nikt mi tego nigdy  nie wytłumaczył w tamtych czasach. Pamiętam mamy zdjęcia z Cieplic koło kosciółka Wang, bo był taki oryginalny.
 I pewnej lipcowej niedzieli zdarzyło się nam pojechać do Cieplic, teraz to dzielnica Jeleniej Góry, GPS nazwy nie przyjmował i pytałam kierowcy autobusu. On mnie uświadomił, że to ulica Cieplicka w Jeleniej.
Mister ze swoim sarkastyczno-ironicznym humorem wskazywał na na odrapane kamienice, komentując, ze pewnie w tym budynku mama kiedyś przebywała. Jak on mnie drażni i prowokuje tymi swoimi nieznośnymi uwagami. Nawet teraz zatrzymalam sie w pisaniu myśląc, jak wyrazić moje zniecierpliwienie jego irytującym narzekaniem, gderaniem i zrzędzeniem. Jak stara baba, bo stary chłop, którego przenieśli z innego swiata. I zawsze mówię, że Lezignan-Corbiere-  nasze sąsiednie powiatowe miasto we Francji wyglądało upiornie, a on o tym zapomniał.
Ale popatrzmy na Cieplice Ślaskie Zdrój.




A ile tu się nazrzędził widząc to graffiti naprzeciwko.
Wycieczki do sanatoryjnych miejsc, na ogól wypełnionych starszą populacją, zwykle wpływają na mnie bardzo refleksyjnie i tym bardziej tak się czułam w Cieplicach, myśląc o mamie i o całym tamtym świecie, którego już nie ma. Mister nie podzielał mojego nostalgicznej medytacji. On wakacje spędzal  z rodzicami na Florydzie, a w zimie w Aspen. Jego bardzo już starsza matka żyje, a mojej nie ma  od  ponad 12 lat. I pod hasłem  "co ja tutaj robię" popijał kolejne piwo.
Dla zmiany nastroju pojechaliśmy potem do Karpacza i Szklarskiej Poręby, ale nie naładowałam baterii i zdjęć nie ma. Tam był totalny  turystyczny cyrk. Mister kontynuował narzekania dotyczące np. znalezienia miejsca parkingowego. Zepsuł mi caly pobyt. Gdy wyraziłam sprzeciw na trzecie piwo, wsiadł do samochodu i odjechał.
W kolejny weekend lipca odbyła się Gala Izerska w Mirsku- prezentacje artystyczne i rzemieślnicze. Lubuję się w takich folklorystycznych imprezach, a przekonałam sie do nich za granicą. Oni tam wszystkim się chwalą i wiejsko- miejskie targi to wielkie turystyczne imprezy. Tutaj też smakowałam lokalnych wyrobów, podziwiałam artystyczne cudeńka i rozbawiali mnie wiekowi panowie.


Indianki z plemienia Siwy Dym serwowały rózne smakołyki. Z daleka myślałam, ze to Wioska Sziwy.
Bolesławickie cudeńka'



A przed paniami w głębi lezały ciasta palce lizać.


W wakacje otworzono trasę kopalni kamienia na Pogórzu Izerskim, wspaniały projekt unijny, który z szacunkiem pokazał ciężką pracę tamtejszych górników i  lokalne tradycje.Trasy nie zwiedzałam , ale ściągnął  moją uwagę  wagonik kopalniany w Gierczynie . Zatrzymałam się w wiosce i obejrzałam zadbane domostwa, a spacer wzdłuż płynącą rzeczką okazał się bardzo orzeźwiający. A to nasi sąsiedzi przecież.








Na zdjęciach widzę i czuję ten lipcowy upał. Cieszyłam sie, ze samochód zostawiłam w cieniu. Powietrze nie drgnęło i oddychało się piecową temperaturą niemalże. Południce wyszły na pole, ludzie sie poukrywali, a ja tak sobie szłam i myślałam, gdzie mnie ten los przygnał? Jak dobrze mi tak iść i medytować moje  życie. Nigdzie się nie śpieszę, słońce otula mnie bardzo ciepło, chociaż wtedy było już ok 18.

8 komentarzy:

  1. Witaj. Myślałam, że porzuciłaś pisanie. Dopiero tera zmieniałam na moim blogu i znalazłam tą wiadomość. Cieszę się, ze jesteś ciągle czynna w blogowaniu. Pozdrawiam. Zaraz zmienię sobie adres.

    OdpowiedzUsuń
  2. Tera widzę, że już mojego adresu nie masz... Trochę na wiosnę pozmieniało się w moim życiu i miałam przerwę w blogach.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ardiolko, Twój bloger nie aktualizował mi się od 7 miesięcy! Jakiś szok! Kurde!!!!!!!!!! Myślałam, że nie piszesz a tu tyyle. Muszę nadrobić i sorry wielkie, ale czemu tak się dzieje???? Pozdrawiam i powoli Cie poczytam, bo zastanawiałam się co u Ciebie i czemu nie piszesz. A tu proszę - wystarczyło wejść na bloga a nie ostatni wpis. Jak fajnie, że jesteś!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Piszę, piszę caly czas, trochę z innych rejonow, ale o Francji tez pamietam. Juz prosilam wiele osob na blogu co zrobić, zeby moj blog się uaktualnial, bo to nie tylko u ciebie. Sama szukalam rozwiązan w ustawieniach, ale nic nie zdziałałam:(

      Usuń
    2. Ardiola napisz do Google o tym problemie -może coś poradzą . Pozdrawiam .

      Usuń
  4. Dla twojego Mistera Polska to inny świat . Polska w stosunku do państw zachodnich nie mówiąc już o Ameryce jest do tyłu jakieś 100 lat . Kiedy w USA jeździli samochodami my jeździliśmy bryczkami. Takie są fakty i realia . Trzeba je przyjąć do wiadomości .
    Pozdrawiam jesienną porą . .

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja to wszystko wiem, i Ty wiesz. Jego wytykanie polskich słabości staje się niegrzeczne. I z przykrością to mówię o swoim mężu. Ja w US też narzekałam, ale na grubasów dookoła, wymowę kolorowych i na nadmiar towarów, bo to takie marnotrawstwo, a on się tu czepia każdego aspektu zycia bez wyjątku. I tak jego tutaj pobyt jest tymczasowy,i mówię mu "shut up". Uprzedzę pytanie, co mu się podoba, krajobrazy, jedzenie w restauracjach ze wzgledu na ceny i w ogole ceny produktow. Polubil tez bardzo naszych sąsiadów,bliższych i dalszych, mówią po angielsku i mają otwarte spojrzenie na swiat. To nie lokalni mieszkancy, to nowi wiejscy ludzie.

      Usuń
  5. Ardiola piękne otoczenie. Sama w Polsce mieszkam w małym miasteczku i nie zamieniłabym tego nigdy. Potrzebuje przestrzeni, a moje lasy dookoła, pola i łąki dają mi tą możliwość by nie czuć się się jak szklanej kuli. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń