Obowiązki w rodzinnym mieście.

 I wakacje dla mnie się skończyły.  Wróciłyśmy z wnuczką do naszego rodzinnego miasta. Teraz to dopiero kołowrotek się zacznie. Mieszkanie w dwóch, a nawet trzech miejscach i do tego  czwarta nasza szkoła, którą trzeba rozruszać na nowy rok szkolny. Dla naszej rodziny nasza szkoła językowa to jak dom. A moja trzecia córka😀 Wspominałam wcześniej, że już 30 lat istniejemy na rynku i prawie w tym samym miejscu.  Doskonała lokalizacja między trzema dużymi osiedlami, brak innej szkoły językowej w okolicy sprzyja  pomyślnemu trwaniu i rozwojowi przez lata.  Aczkolwiek  dzieci w szkołach państwowych coraz mniej, a młodzi dorośli  już doskonale przygotowani językowo w pracy, skoro gdzieś tam zostali przyjęci. Przeżyliśmy różne etapy, ale potrafiliśmy się w porę przystosować. W ostatnich  latach sporo zajęć z nauką naszego ojczystego języka dla obcokrajowców i z różnymi dorosłymi, którzy  podkształcają się na swoje podróż. Również dziadkowie, żeby rozmawiać ze swoimi zagranicznymi wnuczętami.

Dobrze, że jedna z córek przejęła biznes, z którym była od dziecka, zaczynając od roznoszenia ulotek i klejenia plakatów w latach 90.

Ja unikając "trzeciego wieku" chętnie nadal pracuję w szkole, uczestniczę we wrześniowym rozruchu. I nieraz się zdarza, że moi dawni uczniowie przyprowadzają  swoje wnuczęta. I zawsze słyszę : nic się pani nie zmieniła😀 

Będę zajęta nie tylko rozpoczęciem naszej szkoły, ale również  wnuczętami, szczególnie wkrótce wysyłaniem Matyldy do regularnej szkoły. Jej "islandzka" matka wróci dopiero za miesiąc, gdy już rozliczy się ostatecznie z pracodawcą i pożegna Islandię. Nie wiem jak tego dokona, bo ja cały czas czuję ogromną tęsknotę za tym krajem. Chętnie odprowadzam wnuczkę do szkoły pilnując ją  z daleka, bo to była kiedyś moja szkoła podstawowa. Również pracowałam tam w młodości. To moje zajęcie, od dwóch lat z przerwami, gdy Matylda wyjeżdżała do Islandii.

Powrócę potem wspomnieniami do moich ostatnich sierpniowych dni na Dolnym Śląsku, szczególnie do muzeum Gerharta Hauptmanna i wizyty koleżanki blogowej. Niektóre książki pisarze poruszyły mnie do głębi, ale dawno temu w młodości, szczególnie "Hanusia".  A on sam w pewnym sensie przypominał mi Jarosława Iwaszkiewicza. Chcieli obaj błyszczeć na salonach i przyjaźnili się ze znienawidzonym reżimem, gdy pozostali przyjaciele po piórze wybrali emigrację. Ich podobieństwa to także przyjaźń z młodszymi literatami, Hauptmann z Mannem, a Iwaszkiewicz z Miłoszem. Jarosław był kilka razy nominowany do Nobla. Dobrze dla niego, że nie doczekał  października  1980, gdy Miłosz dostał Nobla. Zmarł w marcu.

Gdy przyjechałam,  to dla dobrego nastroju obejrzałam sobie  filmy z Alainem Delonem, w rocznicę jego śmierci,  Śmierć człowieka skorumpowanego, Trzech ludzi do zabicia i Uderzenie. Tego trzeciego filmu nie wyświetlali  u nas, bo   "momenty były". Z całkowicie gołą aktorką, z prawdziwą czarną "pussy". Filmy z lat 70-80. to zupełnie inna stylistyka. Spokojne, refleksyjne zawsze z dobrą muzyką, a bohater - Alain Delon zwykle ginie na końcu. Pamiętam, jak płakałam za nim, gdy oglądałam te filmu w młodości. 

Wrócę do aktywniejszego blogowania za miesiąc, gdy znowu pojawię się gdzieś poza rodzinnym miastem..

PS 

Miałam na myśli swoje posty. Do Was będę zaglądać, bo tęsknię.💓

Moje elaboraty pochłaniają nieraz parę godzin pracy😅, a teraz jestem zmęczona obowiązkami. Trzy tygodnie szybko zlecą i mam nadzieję na nową przygodę.