I co z tą pracą?

    Czując nagłą ogromną tęsknotę za Islandią,  5 lipca napisałam do polskiej szkoły w Reykjaviku coś w rodzaju listu motywacyjnego z pytaniem czy nie potrzebują nauczycieli języka polskiego, historii  lub zagadnień kulturowych. O szkole słyszałam od córki koleżanki.  Najpierw przyszła automatyczna odpowiedź, że szkoła na wakacjach i odezwą się w sierpniu.

3 sierpnia  pojawiły się konkretniejsze wieści. Taki oto list.

Szanowna pani Alicjo,

Serdecznie dziękujemy za zainteresowanie naszą placówką oraz za piękny i inspirujący list. Cieszymy się, że Islandia oraz nasza szkoła wywarły na Pani pozytywne wrażenie.

Na chwilę obecną nie prowadzimy rekrutacji na stałe stanowisko nauczyciela języka polskiego, historii ani wiedzy o Polsce, jednak z dużym zainteresowaniem przyjęliśmy Pani kandydaturę. Czy byłaby Pani ewentualnie zainteresowana pracą na zastępstwa?

Wrócimy do kontaktu wkrótce, gdy będziemy znać aktualne potrzeby kadrowe.

Jeśli będzie Pani nadal zainteresowana, będziemy potrzebować następujących dokumentów:
– zaświadczenia o niekaralności z Polski,
– dyplomu ukończenia studiów,
– wypełnionego formularza nauczyciela,
– podpisanego zaświadczenia o poufności (oba formularze przekażemy do wypełnienia).

Z wyrazami szacunku,
Dominika Krzysztofsdóttir

Na ten list nie odpowiadałam. Miałam gości i skoro napisali, że tylko zastępstwa, to się uspokoiłam, bo mój  impuls spoważniał i wiedziałam, że szukanie ładnego pokoju do wynajęcia, to może być niezła przeprawa.

Następny list pojawił się 9 sierpnia, O.28 i ten był już bardzo konkretny.

Dzień dobry Pani Alicjo,

Zapraszamy na rozmowę kwalifikacyjną 13 sierpnia o godzinie 18:00. Mamy szerszą ofertę.  Miejscem spotkania będzie Gerduberg 3, 111 Reykjavik. 

Do zobaczenia,
Dominika K.

Odpisałam tego samego dnia rano, że jestem teraz w Polsce z „islandzką” wnuczką. Mogę rozmawiać używając komunikatorów, Messenger, Whatsapp lub Signal. Wspomniałam, że córka prawdopodobnie wraca do kraju w październiku i mogę być zdana tylko na siebie wtedy.

Jeszcze 9 sierpnia wieczorem Dominika napisała:

Pani Alicjo,

Jak dobrze zrozumiałam, mieszka Pani na Islandii i jest obecnie na wakacjach. Kiedy w takim razie możemy umówić się na spotkanie po Pani powrocie?:)
Chyba, że plany związane z córką się zmieniły i wraca Pani do Polski?

Z pozdrowieniami,

Dominika K.

Wówczas, następnego dnia 10 sierpnia w niedzielę szybko napisałam już dokładniejsze prywatne  informacje na mój temat, o tym, że myślałam o kontynuacji  mojej przygody w Islandii. Podczas kilku pobytów u córki poznałam realia kraju i dwóch szkól, gdzie chodziła wnuczka. Myślałam,  że ze względu na  swoje wykształcenie,  rozległą wiedzę w różnych dziedzinach dotyczącej polskiej kultury, mogłabym być doskonałym nauczycielem w polskich szkołach. Wspomniałam,  ze mam polską emeryturę, która wystarczyłaby mi na wynajęcie ładnego pokoju w Reykjaviku😀 i dojazdy,  a weekendowe pieniądze przeznaczałabym na życie. Potwierdziłam, że córka wraca do kraju.

Odpowiedź przyszła 12 sierpnia:

Pani Alicjo,

Dziękujemy jeszcze raz za zainteresowanie się naszą placówką jako potencjalnym miejscem weekendowej pracy. Obawiam się jednak, że wynagrodzenie jedynie z tego miejsca pracy nie będzie wystarczającym, żeby utrzymać się na Islandii wynajmując nawet pokój ze swoich funduszy. Tym bardziej, że na razie możemy zaproponować jedynie zastępstwa, czyli  raz w tygodniu zostałaby Pani poproszona na 5h lekcyjnych.

Sugerowałabym poszukać jeszcze w innych miejscach, np. w islandzkich szkołach, które organizują lekcje języka polskiego dla  swoich uczniów. Ale tam są poważniejsze procedury przyjmowania do pracy.  Mam Pani w sobie duży potencjał.

Z pozdrowieniami,

Dominika

 Córka mówi, że nie ma szans na utrzymanie się za tak niewiele godzin pracy, a znając mnie wie, że nie chciałoby mi się jeździć gdzieś dalej do podstolicznych miejscowości.

Doznałam ulgi, prawdę powiedziawszy, bo wtedy na początku lipca poczułam taki impuls, nieopisaną tęsknotę za tym krajem. Miałam  fantazję, która była do spełnienia w ubiegłym roku, ale wtedy nie przeżyłam jeszcze takiego nagłego uczucia do tego kraju. Dopiero po kolejnych pobytach.

A jeżdżąc tam, za nic nie odpowiadałam. Samemu żyje się zupełnie inaczej. To nie jest kraj Unii i pierwsza sprawa to internet, który natychmiast trzeba sobie założyć, żeby funkcjonować. Jest to kraj zupełnie skomputeryzowany, bez sprawnego laptopa i swobodnego poruszania się w necie ani rusz.

Zostanę w kraju i będę uczyła   języka polskiego Azjatów, chcących osiedlić się w Polsce. Nasza językowa szkółka świętuje 30 lat działalności.👍👌