W cieniu wulkanów, wyborów i wulkanicznych plaż.

 Na wybory wybrałyśmy się daleko od miejsca zamieszkania, bo  w rzeczy samej do każdego punktu wyborczego było daleko😀ale ludzie się zjeżdżali. Ambasada zorganizowała aż 6 miejsc do głosowania, dwa w Reykjaviku, na Fiordach zachodnich,  w Akureyri na północy,  w Reykjanesbar na południu i w Vik, to  prawie na wschodzie. To my tam ruszamy.

Przy okazji zaplanowaliśmy zobaczyć atrakcje Islandii,  które w zeszłym roku obejrzałam pobieżnie z powodu bardzo zimnej pogody i straszliwych wiatrów.

Teraz piszę już po wyborach i wiem, że w Islandii wygrał S. Mentzen. Nie za sprawą naszych głosów👪

Przez chwilę obserwowałam nasz punkt wyborczy, podjeżdżali sami młodzi ludzie z dziećmi. Rozmawiałam z jedną Polką, której mała córeczka miała na imię Ariana, a tata był Rumunem. Pokonali prawie 100 km, żeby zagłosować. Poznali się pracując  wcześniej w hotelu. Młoda mama z satysfakcją powiedziała, że pracuje  teraz w przedszkolu. Jej córka mówi czterema językami, bo młodzi rodzice między sobą mówią po angielsku, mama poinformowała mnie z dumą.  Nie mają zamiaru  obecnie wracać do żadnej ojczyzny. A ciekawostka, że  tata Rumun też głosował tego dnia na swojego prezydenta, ale on-line. Ale u niego była druga tura i wygrał mer Bukaresztu, polityk proeuropejski.

W ostatnim tygodniu natura z wysokości pobłogosławiła Islandię prawdziwym latem, i rekordami temperatury  nigdy niespotykanymi   w maju.  Dlatego niemalże  z  wakacyjną rozkoszą ruszyłyśmy  na podbój  nadmorskich klifów lawowych czyli  w kierunku  naszego wyborczego Vik. Po głosowaniu najpierw podjechałyśmy pod kościółek  Reyniskirkja, który stoi na wzgórzu i góruje nad tym  małym nadmorskim miasteczkiem.  Przybytek był zamknięty, ale  wyróżnia się malowniczym, a nawet olśniewającym otoczeniem. Z tyłu i przodu piękne klify.  Można go oglądać we wszystkich folderach turystycznych.  I to już robi za wszystko. Gdy słońce oświetli okolice,  to  ze wzgórza porośniętego łubinem wszyscy turyści podziwiają  słynną czarną plażę, tę miejską i  drugą oddaloną o parę kilometrów. Co chwila podjeżdżał samochód i ludzie czekali na przerzedzenie chmur. My też, spożywając kanapki obserwowaliśmy turystów. Ja poszłam na pagórek, gdzie stoję😀

Pokazuję skały bazaltowe po drugiej stronie plaży.

Miejska plaża i kościółek jeszcze w mgle.

To światowe przyrodnicze  dziedzictwo   wulkanu Katla, o którym w XVI- XVII mówiono, że tak wygląda piekło.  Noblista H. Laxness nawet w zabawny sposób pisze o tym w książce Dzwon Islandii, opisując przygody sprytnego Islandczyka w Holandii, Niemczech i Danii.  Groźniejszą rolę w tamtych  odległych ubogich czasach pełnił wulkan Hekla, którego w Europie- Holandii nazywano Hekkenfeldt i powszechnie wierzono, że jest to siedziba piekieł. Łącznie z mieszkańcami dzikusami.

leżymy w łubinach.

Plażę ozdabiają bazaltowe kolumny, przybrzeżna jaskinia Halsanefshellir oraz skały Reynisdrangar, czyli z pewnością  wulkaniczne twory zamienione w  trolle. Tu też działa się akcja  wiele filmów. Dramatyczna sceneria również i nam się udziela. Matylda boi się, ze fale pochłoną ludzi, a ja, że coś odpadnie ze skał. Nowożeńcy się nie boją. W tamtym roku podeszłam za blisko, fale otwartego Atlantyku są porażające, człowiek z miejsca zapada się w piachu po kolana.

Tu było chłodniej, a wiało tylko troszeczkę.

Słupy bazaltowe są bardzo efektowną formą zastygania lawy. Wygląda jakby skała była podzielona na regularne pionowe kolumny o wielobocznym przekroju. Do tego nawiązuje kształt największego kościoła Halgrimskirkja w Reykjaviku.

Odpowiednią wiedzę zdobyłam na blogu rumbamundo.com.pl  i zaraz się z wami podzielę jeszcze  innymi faktami. Tak dla potwierdzenia, że wiem.

Po drugiej stronie słynnej Reynisfjary- przylądek Dyrholaey, najbardziej wysunięty na południe. Gdzie potęga wulkanicznej wyspy budzi podziw i przerażenie. Na krawędzie nie wchodziłam😎

Wulkanizm to wiedza w Islandii bardzo  popularna  i dobrze rozpoznana. W końcu Islandia jest kwintesencją budowy geologicznej naszej planety, ciągle się tworzy poprzez wybuchy wulkanów i trzęsienia ziemi przy okazji. Produktem wulkanów są gazy para oraz magma, a efektami wulkanizmu są niezwykłe góry wulkaniczne, pola lawy- tutaj największe na świecie, gejzery i źródła termalne. Krótko mówiąc największe  atrakcje Islandii. 

Lawę dzieli się na dwie grupy w zależności od jej składu chemicznego na lawę kwaśną i zasadową. 

Lawa kwaśna jest bogata w krzemionkę i leniwa, bo wolno się rozlewa. Przybiera potem różne kolory. 

Natomiast lawa zasadowa ma więcej żelaza i magnesu,  dzięki temu skały, które z niej powstają są ciemne zwarte, np. bazalty lub tefryty.  Ale można zauważyć  kolorowe jeziorka, które zabarwiają się od żelaza.

Koło najstarszego islandzkiego  miasteczka Eyrarbakki i  Thorlakshofn- portu rybackiego przenosimy się w czasy sprzed kilku tysięcy lat. Brakowało tylko jakiejś wstrząsającej muzyki, np. Wagnera. Spacerujemy po zastygłej lawie  wokół wulkanicznych klifow, słysząc  rozjuszone fale uderzające o brzeg. Naprawdę odczuwałam tu lęk człowieka pierwotnego.

Najpierw trzeba było pokonać wielkie wulkaniczne pumeksy.

8600 lat temu wybuchł wulkan Bardarbunga,/ już wiemy skąd pochodzi słynne bunga bunga😁/ który znajdował się  pośrodku wyspy, na lodowcu Vatnajokull ale jego lawa dotarła aż do oceanu pokonując 200 km. Te kamienie wulkaniczne pumeksy  powstały z lawy bogatej w gazy. Utrzymują się nawet  na wodzie. 

Obsydian jest jak czarne szkło i występuje w literaturze fantasy w Grze o tron czy we Władcy pierścieni. Zastępuje czarodziejskie różdżki i one pomogły  nam zatrzymać się przy następnym punkcie widokowym.

Nasz nowy, bardzo interesujący znajomy 😍opowiedział nam sagę o tym statku, którym w IX wieku przypłynęła ze Szkocji dzielna kobieta wojowniczka, nazywana  Audur-the Deep- Minded, która przywiozła chrześcijaństwo na wyspę. A znajomy okazał się  odważnym surferem. Matylda z zadziwieniem patrzyła, gdy szybko po kamieniach przemieścił do oceanu i skoczył w groźną wodę. Jakby Patrick Swayze z filmu Na fali. Gdybym tu była sama...😁

Z surfowania mamy filmiki. Zamieszczę potem.

Ciągle trwanie  procesów  tektonicznych i wulkanicznych na Islandii skutkuje także efektami sejsmicznymi czyli trzęsieniami ziemi. 

Często się zdarza nawet 100 ruchów o małej magnitudzie  w ciągu 48 godzin. Takie większe wstrząsy zdarzają się na Islandii  "tylko" raz na miesiąc,  ale są na obszarach niezamieszkanych,  a nawet w oceanie otaczającym wyspę. 

Trzęsienia ziemi występują średnio co 10 lat, to teraz może się zdarzyć w każdej chwili😢. Albo i nie. Powodzie glacjalne to jest dopiero nowina. Gdy widzę przez okno rozlewające się rzeki, i wszędzie strumyki, rozlewiska, to zawsze myślę o tych powodziach.

Rzeka Olfusa koło Selfoss.

Mogą być katastrofalne.  Podczas ostatniej, która była w 1996 roku  stopiło się w prawie 3 km2 lodu, a potem jeszcze więcej,  z ogromną szybkością płynęło do oceanu. Pod wodą znalazł się obszar 750 km2, ale nie zamieszkany . Z topnienia lodowców i trzęsień ziemi, gdzie tylko spojrzymy, widzimy  wodospady.

 Skogafoss. Tu też czarny piasek, który kiedyś zostawił wulkan.

Jadąc dalej, zatrzymałyśmy się w restauracji  Hafid Blaa koło wielkiego modelu  homara, który postawiono  tu 17 czerwca 2020, w dniu święta narodowego.

W głębi po lewej most łączący lagunę rzeczną.

Kiedyś połów homarów w tych dwóch sąsiednich miasteczkach Eyrarbakki i  Thorlakshofn był  ważną gałęzią przemysłu. Z hotelowego tarasu Ocean wydawał się spokojny i łagodny.

I na tym zakończyłyśmy naszą niedzielę wyborczą. Zatrzymywałyśmy się jeszcze w innych miejscach po drodze, ale o tym innym razem. Dzień już długi, dzień i noc😁

A co wy myślicie o wyborach za granicą? Głosowaliście kiedyś? Czy Islandia była kiedyś w waszych planach? U mnie nigdy😀  Jestem tu dzięki córce. To moje kolejne life-time-holiday😎