Z wizytą u francuskiego prezydenta...

   Dla Urszuli, która niedawno podróżowała do Francji i lubi pisać o historii. Nie wszystkie swoje wakacje na południu miałam kiedyś czas opisać.

 Nasz polski prezydent ma letnią rezydencję na Helu, a prezydenci  Francji mają rezydencję, nie tylko letnią, w Forcie Bregancon w regionie Provence-Alpes-Cote d`Azur, departamencie Var, gminie Bormes -les -Mimosas.

Rezydencją się stała z dekretu prezydenta Charles`a de Gaulle`a w 1968r.  A pomysł narodził się w czasie obchodów 20. rocznicy debarquement – lądowania aliantów w Prowansji, kiedy to Generał dużo czasu spędzał w tym miejscu, często wracał i potrzebny był taki obiekt do szczególnego traktowania głowy państwa.

Bardzo ciepło w tych rejonach jest  wspominany Jacques Chirac, który ze swoja żoną Bernardette przyjeżdżał  tu bardzo często, a w niedzielę stale widywano go w kościele w Bormes-les-Mimosas.

Tu prezydent Georges Pompidou

Fort Bregancon ma bardzo długą historię, sięgającą czasów rzymskich z nazwą Briganconia oznaczającą wysokość.  Później zostawili tu ślady Saraceni, zanim opanowali ich książęta Prowansji. Fort należał  też do rodu Andegawenow/ Anjou/, miał „romans” z papieżami w Avignon. W XV w. stał się fortecą królewską, kiedy trwał spór o sukcesję do tronu francuskiego z książętami Prowansji.

W XVI w. Fort Bregancon  stał się bastionem protestantyzmu, uległ  oblężeniu  w 1578 r. i dzielni obrońcy zostali zmasakrowani przez armie katolików. Następnie zamkiem władali baronowie i markizowie mianowani przez kolejnych królów.

Kardynał Richelieu w czasie wojny 30-letniej z Hiszpanią  też przyczynił się do znacznego rozwoju Fortu i jego kształt pochodzi z tamtych czasów.

    Nadeszły czasy krwawej Rewolucji, załoga fortu broniła najpierw rojalistów, uległa Klubowi Jakobinów. Potem, za czasów Cesarstwa Fort kontynuował tradycje rojalistyczne. 

Tu przypomina mi się nasz stary subiekt z „Lalki”- Ignacy Rzecki i jego miłość do Napoleona i jego ery. 

Fort odegrał też znaczącą rolę  w czasie wojny francusko-pruskiej w 1870r. Niemcy nawet próbowali zdobywać  go w czasie I wojny światowej. A w najnowszej historii alianci w Operacji Dragon lądowali  15. sierpnia 1944 na pobliskich plażach, między Toulonem a Cannes. Ja też tu byłam około 15 sierpnia.

To tak krótko o historii tej imponującej budowli. Zamek ma w najwyższym miejscu  25 m i jest oflankowany dwoma potężnymi wieżami.

Spędziliśmy cały dzień na plaży w Bregancon tamtego roku sprzed lat. Ja to nawet nie lubię tak leżeć bezczynnie na plaży i się smażyć. Chodziłam wzdłuż wybrzeża i rozmyślałam. I tak w ostatnich latach mam jedną natrętną myśl. Zawsze nad morzem płakać mi się chce, że nigdy nie byliśmy tam  z całą rodziną, gdy córki były  małe.  Ta różnica między nimi pięciu lat była czasami przeszkodą.

Na ogół podróżowaliśmy na południe Polski, do Rzeszowa, w Bieszczady lub do   Rabki.  Potem córki jeździły  na różne kolonie. Mieliśmy bardzo fajne  nauczycielskie oferty na początku lat 90., też za granicę.  I nie lubię   tych wszystkich zamków z piasku i rodzin z dziećmi. A teraz z wnuczętami też nie da się zebrać całego towarzystwa razem. I nie będzie mi dane  bawić się ze wszystkimi. Zawsze oddzielnie, jak kiedyś.

Chociaż tu razem jesteśmy, dwie córki i dwie wnuczki, chociaż Kuby nie widzę.

Myślałam też o historii.  Tak mi szkoda naszego kraju, że został nieszczęśliwie  okaleczony i zniszczony przez historię, i gdzie się nam równać do luksusów Lazurowego Wybrzeża? Mamy  ładną naturę,  ale nigdy już nie stworzymy historycznego piękna w postaci architektury, urokliwych miejskich zaułków, kamieniczek, kościołów, ukrytych dziedzińców za murkiem, zaklętych w czasie swojego istnienia. Na szczęście niektóre miejskie rewitalizacje  oddają ducha dawnych czasów.  Ponadto, jak porównać wybrzeże Bałtyku z  rozdartymi zatokami M. Śródziemnego, a gdzie fiordy Casis? Ale klify mamy👍 Tak, stwórca pobłogosławił  „kaloryfer Europy” w każdy możliwy sposób. 

Bardzo było miło na plaży popatrzeć na kobiety w topless, i nie dziwię się mężczyznom, że ten sposób opalania im się podoba , bo mnie też. Takie naturalne piękno pomaga w akceptacji swojego biustu, bo właśnie jest taki, jaki powinien być.