Małomiasteczkowa Francja czyli nie pojadę więcej do Paryża.

Zagrożona nieuniknionym procesem zwanym z angielska aging podjęłam pewne wnioski, które mają być w służbie  jej królewskiej Mojej mości. Fejsbukowe i onetowe  mądrości, zaśmiałby się ktoś, ale mnie służą i odpowiadają, po pewnych małych transformacjach, bien sur.
Wczoraj byłam w Rzeszowie na pogrzebie wyjątkowej kobiety i tak całe życie przeleciało mi w myślach podczas mszy pożegnalnej, ponieważ Zmarłą była moja ukochana Mama, chociaż tylko Teściowa. Moja rodzona mama nie żyje od 2001r, Ona mi ją zastąpiła. Zawsze mnie wspierała i służyła pomocą naszej rodzinie w ciężkich chwilach pożycia z jej nieżyjącym już synem. W ostatnich latach byłyśmy jak koleżanki, zwierzałyśmy się i rozmawiałyśmy o  życiu. Kibicowała mi w związku z drugim małżeństwem. Była tylko 22 starsza, pracowała do  końca. Za wcześnie odeszła. Wiele razy powtarzała, że żałuje niepodjęcia pewnych radykalnych kroków, że zbyt bardzo poświęcała się innym, zamiast myśleć o sobie. Może tak tylko mnie mówiła, bo znała moje egoistyczne podejście do wielu spraw i chciała mnie popierać w ten sposób? A ja bezsprzecznie i z całą pewnością  nie chciałbym żałować swoich decyzji i różnych postanowień i Jej ostatnia z nami rozmowa we wrześniu zostanie mi na zawsze w pamięci.
 I ad rem,  a po francusku revenons a nos muttons, chciałabym, żeby powtarzane  je ne regrette rien w obliczu spraw ostatecznych było wypowiadane świadomie.
Miałam szczęście, że w młodości i trochę potem odwiedziłam parę niezwykłych miejsc w świecie i nie muszę teraz o nich marzyć,  czy męczyć się wielogodzinnymi lotami do Azji czy Afryki, nie wspominając Ameryki.  Chociaż niektórym Polska wystarcza, i niech im będzie. Podobnie, jak 90% procent Amerykanów, którzy nie ruszają się ze swojego kraju uważając go za raj, pewnie utracony Miltona.
Ten Paryż, czy Rzym, Londyn, Barcelonę rozpatruję w ramach podróży męczących, jak conajmniej  kabaret skeczów męczących, bo to trzeba pojechać  na lotnisko i potem z lotniska wrócić do domu, często w godzinach nocnych lub bardzo rannych, i podróż parogodzinna. Moje najbliższe lotnisko to Rzeszów, ale nie zawsze mam stamtąd loty. Potem z tego zagranicznego lotniska, odległego od centrum trzeba dostać się gdzieś do jakiegoś hotelu, zwykle uniwersalnego i takiego samego wszędzie, bo małe zaciszne hoteliki, w starym znakomitym stylu  są gdzieś daleko od centrum, albo poukrywane i nie każdy ma do nich dostęp.

Taki hotelik rodem ze starych romansów, w Olonzac.

 Potem trzeba podróżować metrem i oglądać codziennie miliony osób, jak mrówki przemieszczające się i doznające neoreligijnych przeżyć w restauracjach czy wokoło zabytków. I wszędzie każdy gada do siebie przez swoje nowoczesne urządzenia.

Takie tłumy w małym Olonzac w dzien targowy, a Paryż wypełniają miliony,  a w inne dni  idylla spokoju, ponizej...

cafe de la poste w Olonzac.

En bonne compagne w Homps.

Jak wszystko się zmienia, pospolicieje, traci swoją elegancję i przywilej podróżowania. Te jednostajne współczesne miasta z jaskrawymi sklepami, jednakowe wszędzie, to już absolutnie nie te miejsca pełne arcydzieł żywcem przeniesionych z literatury.  Powtórzę za  Iwaszkiewiczem, który z kolei cytował Balzaka, że Paryż dzięki nieustannej pokusie i zbytkom, jest spadkobiercą Niniwy, Babilonu i cesarskiej Romy. Ach cóż to było za miasto! I te pokusy bardziej przemawiają w wieku niekoniecznie balzakowskim.
Paryż z Prusa , Orzeszkowej czy Żeromskiego- spacery wielkiego świata na Polach Elizejskich drgających od strojnych kobiecych strojów, to wiadomo inna epoka, ale Paryż moich podróży młodzieńczych też był inny. Gdy francuski młodzieniec podrywał po francusku gdzieś w drodze do Musee d`Orsay to była elegancja -Francja par exellance, a teraz  terrorysta i czarnuch, a na Polach Elizejskich zapory przeciw wjazdom na chodniki i żołnierze z karabinami. Wojna cywilizacji.
I gdy mówię do dumnych mieszkańców Albionu, zamieszkujących powszechnie południową Francję, ou sont les neiges d`antan, oni nie rozumieją, a właściwie nie znają francuskiego. Wiem, zwracam się do nieodpowiednich ludzi, albo sama jestem z zakurzonej epoki.Tak, pamiętam stan wojenny i widziałam imperialne europejskie stolice  w tamtych odległych czasach. "Dziś , kiedy jesteśmy starzy i niepotrzebnie mądrzy, miło odnajdywać w sobie dawne pasje, zamiłowania i entuzjazmy".
Ale urok Francji nadal do  mnie przemawia, ale ten z małomiasteczkowej, spokojnej, sennej Francji. Harmonijnej i zatrzymanej w czasie.To jak wymowne głosy Gombrowicza, reportaży młodego Herberta czy Łysiaka, powieści Gretkowskiej. Późna jesień, a pejzaże " słodkiej Francji" są zniewalające. U nas też,  prawie zima, a trawy zielone, klimat nam wreszcie służy, jak się kiedyś mówiło: pogoda dla bogaczy.

Kanał Południowy, genialna myśl techniczna  Paula Riqueta z 1681, łączy Tuluzę ze środziemnomowrskim Sete, 241 km.

na mostku w Homps

Jest chłodno i wieje, ale słonce przebija się z całą mocą.

 Podróże kształcą, powiada przysłowie, kształcą, ale za każdym razem inaczej. Te same miasta, te same widoki ogląda się w innym oświetleniu czasu, z innymi ludźmi i z innymi własnymi przeżyciami, warunkami.

U przyjaciół.

Tak zielono w listopadzie, u nas teraz jest podobnie, chociaż grudzień.

  Człowiek odmiennie patrzy na samego siebie i na własne sprawy. Ostatnia moja podróż do Francji, to ludzie, ich domy, otoczenie, już nie szukanie estetycznych wzruszeń, ale ludzi, ich emocji, uczuciowości, przyjaźni, spokoju.

Dom Jacky w Beziers.

Oryginalnie ocieniony dom znajomych z Pepieux.

 Jak dobrze skwitować, nie ma turystów, toż to plaga naszych czasów. W małych francuskich miasteczkach, do których wracam z nieporównaną radością, zastaję znajome przyjazne miejsca, chociaż z innymi ludźmi, to słońce i niebieskie niebo nie sprzyja żałobnym myślom. Bo niektórzy odeszli na zawsze.
Do małomiasteczkowej Francji dojeżdżam pociągiem z lotniska i siedzę wygodnie w TGV, oddalając się od zgiełku i świateł wielkiego miasta, i to zdecydowanie wolę. Cóż, aging...

Puste plaże Narbonne, jak naszej Juraty...

Ale wieje...

Dom  znajomych w Homps.

Dom z Matką Boską w Narbonne.

Okiennica jak dobra rama do zdjęcia.

Szkoda, ze u nas nie ma restauracji z nazwą czasopism z epoki pozytywizmu, jak np Wędrowiec, Niwa, Tygodnik Ilustrowany jak tu w Carcassonne.  Historyczne Cite zawsze tętni życiem.