Reykjavik- jedziemy na daleką północ.

 Jeżeli ktoś odwiedza  Islandię, pierwsze kroki z pewnością stawia w Reykjaviku, ale najpierw właściwie w Keflaviku na lotnisku zbudowanym podczas II wojny światowej. Dzielnica, gdzie  przez lata  mieszkali żołnierze amerykańscy aż do 2006 roku, została komfortowo odnowiona, a obecnie mieszka tam wielu Polaków. Mają wygodne,  przestronne mieszkania. Widziałam, bo niektórzy wynajmują pokoje na krótkie pobyty w stolicy. Zachowano tzw. checkpoint.

O innym  Reykjaviku pisałam tu  https://ardiola.blogspot.com/2024/06/w-domu-wikinga-hrafta-czyli-kruka.html .  Ale obecnie widziałam stolicę- „dymiącą zatokę” podczas okresu świątecznego, a to już zupełna  bajkowa magia. Miasto leży na półwyspie, Atlantyk widoczny jest  z kilku stron i za każdym razem jest zachwycający, szczególnie od lodowca Esja.

Z drugiej strony mamy plażę. Oj, tego dnia wiało jak zwykle. A widzicie tam w głębi, ludzie się kąpią. Tu zostawiłyśmy Dominikę, która jest morsem i ona również zanurzała się w lodowatej wodzie Atlantyku, a nawet pokonywała pływackie dystanse. Obok stoi wielki hotpot.

Dominika idzie się przebrać, a w hotpocie 40 stopni.

  Podczas tego pobytu byłam w Reykjaviku  trzy  razy. To małe miasto, z populacją ok. 140 tysięcy i wydaje mi się, że już rozpoznaję ulice, szczególnie w starym centrum, gdzie zachwycające kolorowe  niskie domy, świadczą o prowincjonalnym uroku tej stolicy.

Prosto od imponującego Halgrimmskirkja, monumentalnego kościoła, budowanego przez kilkadziesiąt lat wg projektu islandzkiego Gaudiego czyli  Guthjena Samuelssona aż do Rainbow  Street.

 Państwową  religią kraju jest luteranizm, a tam nie uznaje się świętych. Kościół  nazwany jest imieniem poety- Halgrimura Peturssona, najsłynniejszego w Islandii, a żyjącego w latach 1614-1674, autora najpiękniejszych pieśni pasyjnych  ku czci męki pańskiej.  Kościół jest symbolem tożsamości islandzkiej, jedności duchowej. Inną ciekawostką jest informacja, że głową kościoła luterańskiego jest Prezydent kraju, a on/ona często bywa ateistą/ ateistką.  Islandia jest krajem otwartym, przyjaznym, gdzie prawa kobiet oraz ludzi  innych orientacji są najbardziej szanowane na świecie.

Śnieżne tło jest czarujące.

 Halgrmskirkja projektowano i budowano 60 lat i tak, jak w przypadku Gaudiego, artysta nie zobaczył ukończenia swego dzieła. Kościół jest surowy w środku, jak to bywa z luterańskimi świątyniami. Jedyne ozdoby to witraż, organy i chrzcielnica. Jest cały islandzką alegorią, bazaltową  skałą, wodospadem, erupcją wulkaniczną, wiatrem. Jest też wdzięczną scenerią fotograficzną.  Wiatr z pewnością nam towarzyszył, śnieg  i 5 godzin słońca. Doszliśmy nabrzeżem do Słonecznego Podróżnika czyli rzeźby Gunnara Arnassona ukazujące statek wyobraźni, moc przygody i  pragnienie odkrywania. Akurat coś dla mnie i dla córki, a potem dla wnuczki.

Twórca też niestety  zmarł przed odsłonięciem pomnika, ale jego  rzeźba  inspiruje cały świat.

Najbardziej chciałam zobaczyć  Narodowe Muzeum Islandii, by dotknąć ich trudnej historii i zrozumieć   tożsamość  narodową i ich dziedzictwo,  dlaczego obecnie są tacy niezależni . Jak wspaniale,  prawie w sposób Deux ex machina przystosowali się do nowego życia. Od koni do komfortowych  wielkich jeepów,  od ziemianek do luksusowych ekologicznych domów i  komputerów w ciągu 20-30 lat. Ich przeskok cywilizacyjny jest fascynujący. Tu na pewno elfy, czyli duchy po islandzku miały swoje działanie. Gdy się czyta przerażające opisy głodu w powieściach noblisty Halldora Laxnessa, a teraz widzi się doskonale zorganizowany kraj, to  tworzy się ogromny szacunek  do narodu. I fakt, że przyjaźnie żyją z dawnym prawie oprawcą, czyli Danią, to  świadczy o prawości i dumie tego narodu. Przyroda ich stworzyła.

Ogłoszenie niepodległości Islandii 17 czerwca 1944.

Zwiedzałam z Matyldzią.  Interdyscyplinarne oraz  interaktywne wystawy oraz – słuchawki -głośniczki po polsku  pozwalały zwiedzać  ekspozycje samodzielnie.  Na wejściu mamy łódź wikingów. Jest wiek IX.  Przez kolejne 300 lat kraj, pomimo ciężkich warunków życia i strasznego wybuchu Hekli w 1104 roku rozwija  się nadzwyczajnie. Ma swój parlament, co jest absolutnie niezwykłe w tamtych czasach. Zachowane są   drogocenne artefakty. W tym manuskrypty, najcenniejsze skarby średniowiecznej Islandii. Oddane  przez Danię dopiero w latach 70. i 90. XX wieku.

 Córka  pracuje i mieszka w tej części południowej Islandii, która została straszliwie doświadczona w 1104 roku wybuchem wulkanu Hekla. Ogromne niekończące się pola polawowe doliny Fiorsy towarzyszą nam za oknem i podczas drogi do pracy, szkoły czy miasteczka. Przez prawie 1000 lat zarosły mchem i trawą. Są porażające swoją potęgą i urodą. Tęsknię teraz za ich widokiem.

A imię Hekla wszędzie teraz widoczne, w nazwach sklepów, fitness klubów i imion dziewczynek.

W głębi spacerujące koniki islandzkie.

W muzeum zadziwiła mnie różnorodność sztuki sakralnej,  od początku chrześcijaństwa  aż do  okresu duńskiej monarchii despotycznej- XVII- XVIII wiek, gdzie biedni  Islandczycy pod duńskim panowaniem byli traktowani wtedy niemalże jak niewolnicy. Zabraniano im handlu i żeglugi. A przysłowiowych sznurków do połowów udzielano za pozwoleniem duńskich ministrów. Kraj cofnął się w rozwoju.  Książka islandzkiego noblisty Halldóra Laxnessa  Dzwon Islandii  dokładnie przedstawia te  trudne dzieje.

Wnętrze chaty z I połowy XX wieku.

Zwiedzanie Muzeum w okresie świątecznym też jest magiczne i bardzo przyjemne. Ciepłe, rodzinne, relaksujące.

Ostatnim elementem ekspozycji jest tasiemiec przedmiotów  XX wieku i to bardzo zainteresowało Matyldzię prócz rekonstrukcji  chat i kościołów oraz możliwości używania opisów jak gier on-line.😀

Przed  łodzią rybacką z XXw.  interesująca gra.

 

Potem kawa, ciastko, zakupy w pięknym sklepie. To, co uwielbiam w muzeum, a zaczęłam kiedyś doświadczać w British Museum.

Reykjavik jest obecnie bardzo kosmopolityczny i  modny-  przyjeżdża się tu z Nowego Jorku  i Berlina, na koncerty,  wystawy czy obiad w restauracji  Fridheimar-  w stricte ekologicznych szklarniach  Wszyscy mówią po angielsku, a w obsłudze kelnersko-hotelowej zawsze można spotkać  doskonale wykształconych Polaków.

Rainbow Street i uliczki wokół są bajkowe. Tam w głębi, za wiszącym dzwonkiem widać Halgrimskirkja. 

Nie zrobić tam zdjęcia, byłoby podróżniczym grzechem.  Gdy tak spacerujemy, to jakby inna epoka, kamieniczki przypominają ilustracje z bajek Andersena. Nie bez kozery, bo Islandia była pod duńskim panowaniem aż do 1944 roku.

 Reykjavik zaistniał w latach 80., gdy zorganizowano tam spotkanie Reagan- Gorbaczow kończące tzw. zimną wojnę,  a jeszcze wcześniej odbył się tam słynny szachowy mecz Boris Spasski- Bobby Fisher, gdzie amerykański imperializm zwycięża komunistycznego  tytana. Pisałam o tym tu https://ardiola.blogspot.com/2024/05/pojedynek-zimnej-wojny.html Ja zawsze interesowałam się polityką, chciałam kiedyś studiować nauki polityczne. Może dobrze, że zmieniłam zdanie, bo całkiem dotknęłaby mnie ówczesna indoktrynacja, chociaż to słowo poznałam znacznie później.

 

Tu jesteśmy w dzień, który w grudniu trwa 5-6 godzin, a wieczorem światełka

 rozświetlały miasto.

 

Taką drogą jedzie się do nas z Reykjaviku. Wiatry  przeganiają śnieg z ulicy.

Już tęsknię za tymi nieziemskimi widokami, nieprawdopodobnymi  i fenomenalnymi.  Tolkien tworząc swoje Międzymorza, opisywał właściwie Islandię, a kosmonauci przed lotem na księżyc ćwiczyli tutaj, bo tu są księżycowe przestworza. Zakochałam się w Islandii, jak wielu Polaków tam mieszkających.