Dwa domy, a czy dwa życia?

 Wiosna w tym roku przyszła nagle, jakby chciała nadrobić te długie mroźne miesiące, i w progu wiejskiego domu  powitał mnie zapach świeżo parzonej kawy, miauczenie kota, zapach rąbanego drewna i przyroda budząca się do życia.  Na wsi widzę każdą zmianę – pękające pąki  rododendronów,  rano w cieniu  mróz na szybie w szopie, stosy liści, zwierzątka na kamerce. Takie duże też, ale jeszcze w oborach.

Miasto, gdy się mieszka w bloku, wszystko  zaciera. Na wsi mam poczucie   naturalnego  upływu czasu, co w dojrzałym wieku raczej mnie przygnębia. Znałem cię  Alicjo wyższą ponad ziemskie troski, jakby powiedział poeta.

Powitała mnie też  cisza,  przerywana jedynie ciężkim oddechem człowieka, który przez lata jak „nieznośna lekkość bytu” żył, jak chciał. Patrzę na Gospodarza-małżonka  i widzę, jak kruche jest to nasze panowanie nad światem.  Nie zawsze będzie jak się chce. Ale trzeba walczyć.

Przyjechałam tu z głową pełną planów,  nowych zamiarów, o kwiatkach, o malowaniu mebli na taras i o wakacjach, które tu zawsze wesołe i głośne. Tymczasem życie  trochę stanęło w miejscu. Bratki miały nadać radości.

Stoję na ganku i patrzę na ten krajobraz, który obiektywnie jest przyjemny. Trawa już zielona, spokój, słońce przebijające się przez liście starej lipy – wszystko wygląda jak z obrazka, który sama sobie kiedyś wymyśliłam. 

Świat potrafi się odrodzić po każdej zimie, jaki truizm, to i my przetrwamy ten marzec. Już dobrze wiem, że wiosna to nie tylko kwiaty – to przede wszystkim cierpliwość. Wydawało mi się, że osiągnęłam pewien dualizm duszy, czerpiąc z miasta i wsi. Poniżej na mojej grombie snieżynki przyglądają się rododendronom i pieris jak sprawdziłam w PlantNet,

W mieście jestem nowoczesną kobietą, która korzysta z  miejskiego życia, chodzi  do fryzjera, kosmetyczki, na spotkania. Na wsi staję się "kobietą ziemi" – w starym swetrze, koszuli flanelowej  z rękami w ogrodzie. Ta zmienność ról sprawiała,  że życie nie było monotonne. A jednak teraz zamiast ulgi, czuję  niepokój.  Dojrzałość ma to do siebie, że odziera nas ze złudzeń. Kiedyś myślałam, że zmiana dekoracji urozmaici życie. Że ucieczka na wieś, do tej rzekomej sielanki, to fajna odskocznia. Chyba tylko w lecie.

Takie nostalgiczne, malownicze domy u sąsiadów i mnóstwo przebiśniegów, śnieżynek. A jaki chłód w zimie.

Dziś widzę, że po prostu szukałam imponderabilii / ulubione słówko z młodości/. Ten dom z ogrodem, choć taki romantyczny i nastrojowy, na przedwiośniu jest jeszcze surowy, zimny,  Każda skrzypiąca deska przypomina mi o chwilach, gdy mówiłam „tak”, choć myślałam „nie”. Czy temu domu, czy poprzednim.

Chyba żałuję tych wszystkich kompromisów, które brałam za mądrość życiową. Ubolewam nad czasem spędzonym na budowaniu fundamentów pod życie, które nie jest  moją bajką. Zastanawiam się, ile w moich wyborach było autentyczności, a ile próby przypodobania się wyobrażeniom o tym, co powinnam  była wtedy zrobić, bo tak wypadało.

  To nie jest kwestia braku wygód czy odległości od miasta – to kwestia braku przynależności. To nie jest moje życie, chociaż mam umiejętność szybkiego "zakorzeniania się" tam, gdzie akurat jestem.

W mieście cenię funkcjonalność, dostępność, na wsi – przedmioty z duszą i naturę. Mam ich tu pod dostatkiem.  Chociaż ostatnio swoje małe mieszkanie zamieniłam w salę wystawienniczą, jak powiedziała wnuczka, gdy wszystkie turystyczne pamiątki ulokowałam w szklanej witrynce. A natura i jej ciągłość mnie przeraża. Fascynowała tylko w Islandii. Ale balans emocjonalny umiem osiągnąć, co widać na załączonym zdjęciu. Dzień Kobiet w Świeradowie-Zdrój.👍 Looking good.👏

A jak u Was, już o tym kiedyś pisaliśmy, miasto czy wieś? Na życie, na wakacje. A żale, kompromisy? Plany?