Trzech Króli z Królem życia.

       Zauważam, że coraz mniej ze swoimi przyjaciółmi rozmawiamy. Wysyłamy  krótkie wiadomości i zdjęcia via telefon, Messenger, WhatsApp, Signal. Maili nawet nie chce się pisać, bo za długie. Dlaczego się nie spotykamy? Bo każdy obwarowany jest swoimi umówionymi spotkaniami. Najczęściej z rodziną, dziećmi, wnuczętami, swatami, starszymi żyjącymi rodzicami, wyjazdami do sanatorium, wycieczkami do  SPA, prelekcjami. Niektórzy jeszcze czasowo pracują. Ja też.  Mam  męża zamiejscowego. Inni mają partnera dojeżdżającego. Zdarza się mieć wolny czas, wtedy czytamy książki, oglądamy telewizję, sprzątamy dom, robimy zakupy, mamy różne zorganizowane zajęcia.  Powoli odchodzimy od rytuałów wspólnych  spotkań. Aż dziwne mi się to wydaje, mnie, takiej towarzyskiej osobie.  Czasami nawet  nie chce  mi się zadzwonić i umówić z koleżankami, bo im ciągle coś nie pasuje. Przeglądam telefon i zastanawiam się z kim chciałabym się spotkać.

W związku z tym ostatnie święto Trzech Króli spędziłam sama.  W ubiegłych latach było tak wesoło. Dzieci ubierałam w korony, które same robiłyśmy. W cieście ukrywałam migdała, szykowałam jakieś upominki. A teraz zima nam dopisała, córki ruszyły na narty.  Zabrały mi moje małe skarby.  Właściwie to uwolniły mnie od obowiązków. Obok mojego miasta są doskonale zorganizowane stoki narciarskie. Sama uwielbiałam jeździć, ale skręciłam sobie kolano i koniec tej przyjemności.

Przed obiadem wyszłam na spacer. Nastawiłam sobie wcześniej przygotowane mięso z warzywami. Z zamrażarki wyjęłam ciasto świąteczne, a białe gruzińskie wino włożyłam na półkę w lodówce.

W małym starym lasku.

Mieszkam w starej dzielnicy miasta, na osiedlu zwanym "Sienkiewiczowskim", gdzie pod koniec lat 50. zaczęto stawiać pierwsze bloki w moim mieście. Po drugiej stronie idąc  schodami w dół ulicą Czerwińskiego, dochodzimy do ulicy Kuźnia. Tak tak, kiedyś tu była prawdziwa kuźnia. W końcu jesteśmy w hutniczym mieście. A tuż obok mamy prawdziwe fińskie domy. Czy słyszeliście o takich domach, mieliście lub macie u siebie w mieście? 

Występowały kiedyś głównie na Górnym Śląsku, a także w Gdańsku i Warszawie. Sprowadzono je głównie z Finlandii za węgiel i koks, aby złagodzić tzw. głód mieszkaniowy po wojnie./trwa od 80 lat/ Pomysłodawcą transakcji wiązanej z Finami był  ówczesny minister górnictwa i energetyki. 

Polska za sprzedany węgiel do Finlandii w latach 50. otrzymywała domki składane z prefabrykatów. Powstawały całe osiedla tych domków, przede wszystkim w okolicach kopalni i dostawali je zasłużeni przodownicy pracy. W Gdańsku -Wrzeszczu ulicom, przy których budowano fińskie domki nadano nazwy kopalniana Górnicza Koksowa.  guciamalpewnie coś o tym wie. 

Polska otrzymywała je również jako reparacje wojenne za pośrednictwem ZSRR. Przykładowe domki fińskie były lokowane na peryferiach miast, często nie było tam kanalizacji, a ubikacje znajdowały się na podwórku i również komórki na węgiel. Ale posiadały piękne ogródki i dużą powierzchnię. Były zachwycające w tamtych czasach. Ludzie zapomnieli, że domki w moim mieście postawione były na działkach należących  kiedyś do żydowskich właścicieli. Tam  był tartak braci Heine.

U nas zmodernizowane domki fińskie stoją do dzisiaj, aczkolwiek służą jako lokale zastępcze dla ludzi w potrzebie.  A obok wyremontowano już współczesny budynek jako Dom sąsiedzki, służący jako świetlica, tak się kiedyś mówiło.

Potem poszłam dalej, bo akurat ruszał orszak królewski z jednej parafii. Słychać było śpiew kolęd. Stanęliśmy przy ulicy z paroma osobami i robiliśmy zdjęcia.

Obok mnie zdjęcia robił taki miły facet. Zagadałam go mówiąc, ale fajna impreza i pogoda nam dopisała. A on chyba tylko na to czekał i zaczął monolog opowiadając o całym swoim życiu. Od razu zorientowałam się, że to samotny człowiek i chce podzielić się z kimś swoim  satysfakcjonującym życie. Jesteśmy prawie sąsiadami i mieszkamy na dwóch starych osiedlach Sienkiewiczowskich, on w tzw. czerwonych blokach, a ja w białych.  Od wielu lat są otynkowane, a nazwa pozostała od czerwonej i białej cegły. Ja mieszkam tutaj od niedawna, i białą cegłę nawet odsłoniłam👍👏tu w świątecznym wydaniu.

 Znam  tylko najbliższych sąsiadów.

Przedstawiamy się. Witek przyznaje, że ma blisko 70 lat, ale nadal pracuje. Ale na Śląsku, gdzie pracodawca płaci mu za mieszkanie. Teraz jest na zwolnieniu z powodu operacji na zaćmę. Bardzo jest dumny ze swojej pracy i z lekceważeniem mówi o tych, którzy siedzą w domach na kanapach korzystając wcześniej z socjalnych zasiłków, oglądając telewizję i narzekając na swojej emerytury.

Z satysfakcją mówi o swoich dwóch synach, wnuczętach, ale rzadko ich ogląda, a najczęściej wtedy, gdy potrzebują jakiś drobnych napraw w domu. On sam jest specjalistą od maszyn i urządzeń. Rozwiódł się w wieku dojrzałym po pięćdziesiątce. Widuje się czasami  ze swoją byłą żoną na uroczystościach rodzinnych. Rozstali się po przyjacielsku. Witek jest spokojny, zrównoważony, dobrze wygląda i mówi, że nic nie chciałby zmienić w swoim życiu. Nie próbuję nawet szukać jakiejś towarzyszki do życia. Dobrze się czuje sam. Spędził w tym mieszkaniu  całe życie, bo kiedyś mieszkał tu z rodzicami. Nie spotyka się ze swoimi dawnymi kolegami, bo nie odpowiada mu czas spędzany przy telewizji, piwie czy nadmiernych posiłkach. On lubi spacerować po mieście i pracować. Jeździć na wczasy.  Bardzo chwalił swojego śląskiego pracodawcę. Zorientowałam się, że to małe przedsiębiorstwo, ale bardzo dobrze  zarządzane.

Wolnym spacerem ulicą Kuźnią doszliśmy do Czerwińskiego i tam się rozstaliśmy. Witek nie proponował mi kawy czy herbaty. Odszedł spokojnie do bloku nr 12. A ja z pośpiechem ruszyłam do swojego mięsa nastawionego długo wcześniej.  Okazało się wyśmienicie miękkie, ale nie wysuszone. A gruzińskie białe wino Kazbek Peak doskonale dopełniało całości.  Sernik na ciepło był też wspaniałym deserem. 

A potem poszłam na drugi spacer. Najpierw do parku, niedaleko domu,

a potem ulicą Iłżecką na Rzeczki i doszłam  prawie do skraju Puszczy Iłżeckiej  czyli Gutwinu. My mówimy "Goodwin". Doskonałe toponimia w nazwach.

Stary domek na Rzeczkach.

Dobrze się czułam sama. I słońce w kapeluszu😀

 Czy macie podobne rozmyślania?  Czy nadal pracują  wasi znajomi będący w wieku emerytalnym?

PS Piątek, 9 stycznia. I nagle znalazł się czas, żeby spotkać się z paroma znajomymi. Dlaczego?  Bo przyszliśmy na pogrzeb koleżanki. Od prawie 30 lat należę do Towarzystwa Absolwentów II LO im. J. Chreptowicza w moim mieście i jestem dosyć aktywną członkinią. Nasze liceum istnieje od początku XX wieku.  Ogromną dumą "chreptusa" są zjazdy szkolne organizowane od  końca lat 50. Co 5 lat. Oraz coroczne walne zebrania, gdzie  również spotyka się spore grono absolwentów. Znamy  wielu ludzi różnych roczników. Szczególnie, gdy zostali w naszym mieście. Koleżanka, która nagle zmarła była 9 lat starsza i mieszkała w moim bloku.  Czasami pomagałam jej zanieść zakupy na górę. Miała problemy z chodzeniem, a od lat  nie opuściła żadnego zebrania, ani zjazdu. Zawsze zastanawiałam się jak wychodzi na swoje 4 piętro.

Po pogrzebie  w cztery osoby poszliśmy do restauracji na obiad. Muszę przyznać, że spędziłyśmy razem bardzo miły czas. Nasz kolega Irek zabawiał nas wspomnieniami z wcześniejszych  spotkań i innym męskim gadaniem  prawie pod hasłem wino, kobiety i śpiew, a my podsumowałyśmy świąteczno-noworoczny czas. Jedną koleżankę znam od podstawówki, i obozów harcerskich, a drugą od liceum i do tego łączą nas od lat kontakty zawodowe. Znała też kiedyś mojego pierwszego męża RIP. Jeździli razem na kolonie językowe. Ale czasy. Pamiętam jak  spotkaliśmy wszyscy jeszcze na Radwana. Te nasze szkolne przyjaźnie są naprawdę wspaniałe. Zawsze mogę polegać na naszej ekipie, gdyby była potrzeba.

Ustaliliśmy wspólnie,  że my chcemy swoje pogrzeby na wesoło. Żeby koleżeństwo wspominało nas w ostatnich pożegnaniach jako królów życia. A dlaczego się nie mówi królowa życia, ale jest królowa balu, a życie to bal przecież.