Tutaj

Tutaj
Tu, gdzie przed 20 laty zaczęła się moja przygoda z UK.

piątek, 7 marca 2014

Xmas? Nie, dziekuję.

Nie wiem, czy mogę o tym napisać, czy nie będzie to bardzo obrazoburcze i " miserable", ale odkąd pamiętam, to nie lubiłam Świąt. I tak się teraz zastanawiam dlaczego. Wyjaśnienie nie jest skomplikowane. Jakby tak to podsumować, to muszę być dosyć nieszczęśliwa z tego powodu i pewnie tak jest. Moja starsza córka mówi, że nienawidzi Świąt, a ten fakt i mnie niepokoi bardzo.
I jak mnie drażnią te wszystkie szczęśliwe rodzinki, i zakupy, i prezenty i świąteczne przygotowania.
W moim dzieciństwie i wczesnej młodości okres świąteczny spędzaliśmy w domu, nie wyjeżdżaliśmy do babci, bo jedna wcześnie zmarła, a druga to była "babka" , a nie babcia. To już jeden powód do nieszczęścia. Rodzeństwo rodziców mieszkało w innych miastach, spotykaliśmy się podczas wakacji, nigdy na Święta, czasami z młodszym bratem Mamy, moim ukochanym wujkiem- bratem prawie,był tylko 14 lat starszy. Zmarł potem dosyć młodo, mieszkał z nami nawet przez jakiś czas.  Ponadto charakter pracy mojego taty wymagał  częstej nieobecności również i w tych radosnych rodzinnych chwilach.  Prezenty dostawaliśmy na Mikołaja, najczęściej książki i cukierki, pamiętam takie kupowane od prywatnego wytwórcy, czekoladowe w kolorowych, błyszczących papierkach. One też były na choince. Mój brat, egocentryczny od dziecka, między bajki mogę włożyć opowiadania o opiekuńczym starszym bracie, zawsze te cukierki wyjadał szybciej ode mnie. Zawsze mi wszystko zabierał.
Z miłych chwil pamiętam,gdy mama chodziła na jakiś kucharski kurs i potem na święta przygotowała niezwykle smaczne potrawy. Tak było wytwornie i elegancko. Kupiła  serwis do kawy, nowe obrusy, może sztuczną choinkę, bo taka była wtedy moda, nie pamiętam dokładnie. Upiekła jakieś torty, a nie tylko ciasta na dużych blachach, które zanosiliśmy kiedyś piec w pobliskiej piekarni. O, dawno to było, w pierwszych latach podstawówki.
Najbardziej święta lubiłam w czasach studenckich, zjeżdżało się do domu, spotykało ze znajomymi z liceum i podwórka.
słynny sylwester w domu u moich rodziców, sprzed lat-1981r., ja w srodku , blondie z lokami. Małgosia,moja najserdeczniejsza przyjaciółka, miedzy dwoma chłopakami po lewej zmarła w w 2007r., ta szczęśliwa para, wtedy rok po slubie, w głębi, dawno rozwiedzeni po okropnych przejsciach, urocza brunetka po lewej straciła ukochaną córeczkę, kiedy miała 7 lat, leżący na dole chłopak z wąsami, byłam z nim kiedyś na studniówce, obecnie wrak człowieka po ciężkim nowotworze, pozostali żyją bardzo przyzwoicie. Łącznie z fotografem, którego nie widać. Romek, po prawej, znamy sie od urodzenia, bo nasi rodzice się przyjaźnili, pochodzili z jednego miejsca i tez znali sie od urodzenia, wyjątkowo przemiły facet teraz i zawsze był. Wtedy bylismy studentami, obecne zawody to wiekszość nauczycieli. Ela, blondynka z lewej, pracuje w AGH, tam studiowała, lubilam do niej jeździć, do akademika Babilon, było tam tylu przystojnych chłopaków. Mariola, w środku w bialej sukience, miała ślub wtedy, 25 grudnia,  przyjechali tylko najbliżsi, mąż  Jacek powyżej niej,  dla nich ten sylwester  był jak wesele, bo mieli tylko skromne przyjęcie. Mieszkają w Krakowie.
 Każde jedzenie wtedy smakowało i łazienka tylko dla siebie. I absolutnie nadal nie była to magia świąt, ale najważniejsze były spotkania ze znajomymi.Rodzice mieli swoich przyjaciół i tak było oddzielnie prócz wigilii.
z córką w jakims hotelu.
Potem wyszłam za mąż i chciałam na początku tak szczególnie i wyjątkowo urządzać święta. Lubiłam dla córek ubierać choinkę u rodziców, zawieszałam mnóstwo bombek i robionych specjalnie dla nich dekoracji. Dostawałam wtedy dolary od znajomego z USA, były kosztowne prezenty, wyszukane dania i wszystko ładnie podane. Szybko się okazało, że moje małżeństwo było nieudane, nie rozstawaliśmy się, bo dzieci małe, bo rodziców szkoda, a nie było tak tragicznie. Potem zarabialiśmy coraz lepiej i ja unikając tego sztucznego szczęścia, zaczęłam zamawiać wczasy w górach. Uczyłam córki jeździć na nartach, łyżwach. Na hasło święta dostawałam wysypki, szkoda mi było rodziców, na ogół wigilia była w domu i potem zaraz wyjazd, łącznie z sylwestrem. Mąż czasami sam jeździł do swoich rodziców i dzieliliśmy się dziećmi. Ja z młodszą córką, on ze starszą. Rozstaliśmy się definitywnie po kilkunastu latach, a wtedy to już zupełna rodzinna  świąteczna tragedia. Znowu dzielenie się dziećmi, coraz starsze same nie wiedziały z kim spędzać te nieszczęsne święta. Potem w małym odstępie czasu umierają moi Rodzice, niedługo potem mój były mąż. I co ja miałam ze sobą robić? Wigilia z bratem, który reprezentuje zupełnie inne wartości życiowe? Z którym nie czuję żadnej bliskości? Było parę tych wigilii, całkiem bez sensu.
jedynym sensem wigilii u brata był kontakt dziewczyn ze swoim ciotecznym bratem.

 Już wolałam pojechać do moich byłych teściów, tam znowu było tak zawsze smutno. Córki dorosły, pewien epizod swojego życia spędziły w Anglii, min. i okresy świąteczne. To była ich taka ucieczka. Wróciły, poszły na studia, wszystko się niby ułożyło. Ale nadal ta nasza rodzinna dezintegracja nie służy rodzinności. Kiedy pomyślę Anglia, to cała kaskada wspomnień, ulubiona każdego "magdalenka". Poznaję Kima i zaraz wydawało mi się, że stworzymy nową rodzinę, będą święta, urodziny i całe to miłe szczęście.
Tutaj w Galerii Lafayette, tak wierzyłam, że wszystko bedzie super. No  other way.
Ale Kim wychowany na statkach, nie rozumie, co to znaczy rodzina i od paru lat znowu wymieniamy się z córkami, raz jedna , raz druga odwiedzała mnie we Francji, bo za drogie były bilety dla obydwu na 4-5 dni,  one nigdy nie chciały zostać dłużej niż do sylwestra. I taki tu był skomplikowany dojazd, samolot, i pociąg, i autobus i dwa dodatkowe noclegi w hotelach, bo nie było połączenia. I co za święta we Francji, czy Anglii, sama komercja i jeszcze zimy nie ma! Kim nawet ryb nie lubi i kolacja wigilijna to jakaś egzotyka dla niego. I cóż z tego,że polubił pierogi. Przyjazd do mnie, najczęściej przez Barcelonę lub Paryż był dodatkowym bonusem, ale i tak nigdy nie spotkałyśmy się razem, no raz na Wielkanoc, kiedy zostały na dłużej, bo i pogoda już u nas letnia była.
W Beziers z Magdą.
Barcelona
Z przyjaciółmi z Beziers.

I dlatego kupiłam dom w Polsce, może wreszcie polubię Święta dla córek, ale to dopiero ewentualnie na drugi rok, gdy ten dom wyremontujemy, jeśli do tej pory Kim jeszcze tu będzie. Wyjątkowo Polska mu "nie leży". Może polubię święta, gdy córki wyjdą za mąż, przecież już są całkiem dorosłe, i wtedy nie będę się martwić, że coś nie tak ze mną i nie będę się zadręczać moimi matczynymi obowiązkami. Będę żyła dla siebie i męża i wolałabym w ciepłym klimacie, jednak tak i na pewno.

15 komentarzy:

  1. Hm...no nie fajnie. Kim jest chyba w takim wieku, ze raczej trudno mu odnalezc sie w nowym klimacie. Oby sie jakos odnalazl, ale faktycznie moze mu byc trudno, a przez to i Tobie nielatwo. ja mialam tak przez dwa poczatkowe lata mojego mieszkania w Niemczech. teraz juz chyba roznic nie widze a jezeli nawet to takie z niekorzyscia dla Polski.A eM jest ciagle na tak, jezeli o Polske chodzi. Wtedy to i mi bedzie trudniej, bo tutaj, nawet jezeli na poczatku musial eM mnie holowac, to w koncu stanelam na wlasnych nogach, ale on w Polsce raczej nigdy samodzielny nie bedzie, ze wzgledu na to w jakim wieku chce sie przeprowadzic.
    A wieta , nie lubie tego zaganiania przed, a reszta jest super. odkad Marie sie pojawila to w ogole. ta jej radosc z prezentow. Boskie:))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja tak zawsze krytycznie oceniam swoje rodzinne poczynania. Gdyby tak z boku patrzeć, to nie jest tak źle, chyba. Moi rodzice nie celebrowali świat w jakiś szczególny sposob, bo często wtedy pracowali, ale robili dla nas, co najlepsze w ich mniemaniu. Dla mnie wyjazdy w góry tez były lepszą formą spedzania czasu.Tak mnie nudziły te posiedzenia za stołem.
      Gdy nie ma potrzeby pracować, łatwiej się adaptuje w obcym kraju, zwłaszcza, że kazdy chce z tobą cwiczyć język. Ceny mu się najbardziej podobają, krajobrazy i niektore potrawy.
      A prezenty, tak, dla dzieci są boskie, tez pamietam radość moich córek.
      Pozdrowienia.

      Usuń
    2. Pomimo wszystko Ardiolo:)) Zycze Wam Swiat pelnych milosci i zeby byly one niepowtarzalne, w pozytywnym sensie, w swoim klimacie dla Kima i dla Ciebie:))

      Usuń
  2. Nie wszyscy przecież muszą lubić święta. Wasz wybór. Poza tym niezwykle wazne jest oddzielić przedświąteczne szaleństwo od normalnego spędzania tego czasu, nie jest istotne ile wyszukanych potraw przyszykujesz, ile wystawnych ciast upieczesz i czy zdążysz umyć cały dom od strychu po piwnicę. Święta to ludzie, chodzi o to żeby być razem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację, ludzie i spotkania z nimi są najważniejsze. Mam dwie ulubione siostry cioteczne w sąsiedztwie, ale i tak na ogol spotykamy sie po świetach, bo one mają swoje rodziny. A same pierwsze dwa dni takie są u nas puste, tylko najbliżsi najczęściej.
      Ja nie przesadzam ze sprzataniem i gotowaniem, na szczęście mam duzo czasu i tak zawsze było/ pracuje od lat w edukacji/, zdążę ze wszystkim.
      Pozdrawiam.

      Usuń
  3. Ardiolo, napisała Ci się prawdziwa autobiografia przez pryzmat Świąt! Doskonale rozumiem, dlaczego nie lubisz tego okresu, Twój post świetnie to objaśnia.

    OdpowiedzUsuń
  4. Tak, dzieki za zrozumienie. Oszczedziłam sobie opowiadania co to znaczy nieudane małżeństwo,dla zony i dzieci, a w święta było to najbardziej widoczne. Plus moja mama też całe zycie wspominała, co być mogło, a nie było. Taka z niej była Barbara Niechcicowa.

    OdpowiedzUsuń
  5. Wspomnienia to wspomnienia....zmienic nie mozna, ale wiele mozna zapomniec i pamietac tylko to co najlepsze i to co sie wlasciwie chce.
    Tez nie przepadam za swietami, zwlaszcza za tym gonieniem do doskonalosci w postaci porzadkow, szalenstwa w kuchni . Stawiam na luz i atmosfere, no i nic ponad sily. Nie zawsze sie to udaje.
    W tym roku nie mam nastroju na swietowanie, na zakupy niespodzianki jestem calkowicie do nich nieprzygotowana...
    P.S. Kolor wlosow z ostatniego zdjecia podoba mi sie najbardziej !

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzieki Agni za wpis. Pamietam, że miałaś przykre rodzinne przeżycia.
      Wypoczywaj, nabieraj sił i niech cię kryzys omija.

      Usuń
  6. Wiesz to nie jest obrazoburcze stwierdzenie, to jest szczerość. Do diaska, czemu mamy się wszyscy cieszyć ze Świąt?! Jedni mają dobre wspomnienia a inni złe. Jedni z wiekiem i wzrostem sentymentalności kochają Wigilię bardziej a inni i tak jej nie cierpią.
    Ja Świąt nie lubię. Powód jest banalny: tradycyjna w naszej Rodzinie Polka - Galopka w garach a potem 3 dni przy stole albo na kanapie. Tak było w domu rodzinnym, tak jest u Teściów i tak było do tej pory u nas. W tym roku zebrałam się na odwagę i zastrajkowałam. Koniec czekania - czas na zmiany! Zobaczymy co będzie ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To jest dobre wsparcie. Za tydzień będzie po świętach, a potem jeszcze sylwester do przeżycia.13 stycznia mam rocznicę ślubu, mam nadzieję na miłą odmianę, chociaż ta data tez jest wyjątkowa, jesliby wierzyć w numery.
      Zyczę udanych zmian.

      Usuń
  7. Smutne, co napisałaś. Może pasowałyby ci styl świąt jak w teledysku Georga Michaela Last Christmas (one wyglądają tak bajkowo i radośnie) Tu masz link
    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=E8gmARGvPlI
    Mimo wszystko Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku .

    OdpowiedzUsuń
  8. Takie swieta mialam dwa lata temu w US.
    Nie jest tak źle u mnie, ale dzieki za miłą piosenkę. Ja mam skłonność do traktowania siebie wyjątkowo rygorystycznie, takie dążenie do perfekcji, które rodzinnie mniej się powiodło.

    OdpowiedzUsuń
  9. Alicjo... mimo Twoich nie najlepszych wspomnień związanych ze Świętami Bożego Narodzenia ... życzę aby tegoroczne spełniły Twoje oczekiwania. Przeżyj je pięknie z tymi których kochasz. Pięknie na swój sposób. ...a może kiedyś i magia tych tradycyjnych Cię jednak kiedyś muśnie i otoczy swoim ciepłem.

    OdpowiedzUsuń
  10. Samo zycie, kazdy z nas ma inne podejscie do swiat. Ja rowniez od kilku lat jakos inaczej odbieram swieta.
    Moze dlatego, ze nie mamy tutaj rodziny.

    Radosnych Swiat Ci zycze.

    OdpowiedzUsuń