Historia jednej działalności. Alicja i Piotr. Magda i Dominika.

 Tekst napisany w tamtym roku, ale tak zeszło z publikacją.  Zdjęć mi się nie chciało szukać. A teraz czas na podsumowania.

 Ich wspólna przyszłość rozpoczęła się w latach 80. w szarym robotniczym mieście średniej wielkości. W ponurych pogrudniowych latach.  On czytał Czarodziejską Górę, a  ona Wielkie nadzieje,  a razem czytali Księżycową dolinę.  I drzemały w nich różne demony, oj nigdy nie byli prostoduszni  i grzeczni, pomimo wielkich humanistycznych lektur.

   Dopiero lata 90. i następujące potem milenijne były dla nich łaskawsze. Wreszcie doceniono ich humanistyczno- językowe wykształcenie i zaczęli godnie zarabiać. Obudzili się z letargu. Przestali uczyć historii, wuefu, WOS-u, czy lekcji bibliotecznych,  żeby uzupełnić etat.  Prawie od razu w latach 1990-1991 wprowadzono do szkół podstawowych język zachodnie,  a do szkół średnich jako pierwszy i  drugi język.  Podniesiono pensje,  godziny języków zachodnich  czekały  w różnych szkołach, również i wyższych, które masowo powstawały od połowy lat 90., bo do wyższych uczelni  wchodziło powoli  pokolenie wyżu  lat 80.

Sznur  zachodnich samochodów sunął do Polski zza niemieckiej granicy. Mnożyły się dokumenty do tłumaczenia.  Piotr,  mgr germanistyki  pieczątkę tłumacza przysięgłego  dostał   od ręki. I zaczął tłumaczyć przez następne 15 lat aż do swojej nagłej śmierci.  Tłumaczył wszystko, bo facet był zdolny. Łącznie z angielskim i holenderskim.  Z holenderskiego, to głównie dowody rejestracyjne.  Miał też pieczątkę tłumacza języka technicznego, które to kwalifikacje dostał jeszcze w latach 80. Pracował również  w szkole. Magiczna nazwa „ działalność gospodarcza” jeszcze tak niewiele  mówiła, a tzw. podatki wręcz przerażały. Wolność gospodarcza wchodziła na polskie rynki, ale nie mieliśmy księgowych, które wiedziałyby co jest grane. Chodziło się wtedy do Urzędu Skarbowego, który mieścił się gdzieś w małych pokoikach w zasobach urzędu miejskiego i  kolega Rysiek zapisywał  w zeszycie jakieś cyferki. Bo Biuro Tłumaczeń założyli od razu w 1990roku.  Pisało się odręcznie, a potem zdobyli skądś maszynę do pisania. Rodzice z Rzeszowa chyba przywieźli.  Gdzieś się ogłaszali z adresem, bo przecież nie mieli jeszcze  wtedy telefonu stacjonarnego! Ciągle ktoś pukał do drzwi, a druga córka urodzona w 1989 roku była jeszcze mała. Poniżej, nie uwierzycie, ale ten szyld jest nadal na ich starym bloku. Nawet po modernizacji budynku😀 szyld zawiesili z powrotem. Jak ghost sign.

Alicja nie lubiła siedzieć w domu, bo oprócz pracy w szkole, zajęła się „bywaniem” czyli  pomocą w  nawiązywaniu  bliźniaczej współpracy z angielskim miastem Scunthorpe oraz duńskim okręgiem Arhus. Lubiła robić spektakularne imprezy, rozpoczęła obchody walentynek, halloween, Guy Fawkes Day,  święta Dziękczynienia itd. Chętnie spotykała się z anglosaskimi nauczycielami Korpusu Pokoju, którzy wtedy zaczęli przyjeżdżać do Polski. Organizowała targi podręczników angielskich, żeby nie tylko English is fun, ale również Discovery na początek. Pisała na temat pomysłowych lekcji do Języków obcych  w szkole.

W 1994 roku Alicja zdobyła główną nagrodę Europejskiego Komitetu Miast Bliźniaczych z okazji otwarcia Eurotunelu pod kanałem La Manche./ na 100 nadesłanych projektów było 6 laureatów/ Stała się pierwszą  „ celebrytką” swojego miasta. Uczestniczyła w  wielkich uroczystościach z  okazji otwarcia Eurotunelu  wspólnie z królową Elżbietą II   i europejskimi  przywódcami tamtych czasów oraz  znanymi artystami. High- life w pełnym tego słowa znaczeniu.  Wielkie nadzieje urzędu miejskiego. Napisała  wydawałoby się prosty projekt dla szkolnych  dzieci pt. Picture dictionary. Ale wtedy to była nowość, szczególnie dla polskich dzieci. Taka szkolna wymiana uczniowskich książeczek, dotycząca ich życia, domu, rodziny, szkoły, przyjaciół.    Klasa uczestnicząca w projekcie  dostała kamerę filmową i dużo  szkolnych materiałów.  Ponad 30 lat temu  na zaproszenie Alicji szkołę odwiedzili przedstawiciele ambasady brytyjskiej,  świętowali   szkolne walentynki. Dzieci również były potem w Alei Róż 1 i spotkały się z Ambasadorem tego kraju. Ale się działo.

Rok potem w 1995 roku Alicja i Piotr założyli szkołę językową, która z miejsca odniosła ogromny sukces, jak na tamte czasy i dla nauczycielskich portfeli.  Kupili sobie elegancki  bordowy samochodzik opel  kadett, wyremontowali swoje3-pokojowe mieszkanie. Takie wtedy mieli marzenia.  W kolejnym roku postanowili zwolnić się z pracy w szkole państwowej. Takie to były początki, a potem poszło z górki.  Piotr jeździł do Niemiec i sprowadzał z handlarzami samochody i traktory, handlował czym się da i z Aldiego przywoził dzieciom  nie tylko czekolady.  Tak rozwijał  polski kapitalizm, może razem z  Zygmuntem Solorzem, bo w tym samym wieku byli.😀

Natomiast  Alicja współpracowała z Marion, przewodniczącą  Komitetu Miast Bliźniaczych w angielskim mieście Scunthorpe, która  w kolejnych latach wysłała do niej dwóch angielskich nauczycieli, Johna Robinsona i Paula Wilsona.

Z angielskim nauczycielem / w krawacie/, rok 2002

Z Doris z Liverpoolu- nauczycielką Korpusu Pokoju, jej plakaty z The Beatles są nadal w szkole,   byli też Christine, John i David ze Scunthorpe Borough Council i Scunthorpe Telegraph,  którzy regularnie zapraszali ją do UK, skąd dostawała mnóstwo materiałów i książek. Jeszcze był  Peter z Manchesteru i Max z z Londynu, którzy nauczali w naszej lokalnej hucie.  Uczyli się razem zawodu.  Jim z Pensylwanii wysyłał amerykańskie pamiątki. 

A potem świat przyśpieszył, za 2-3 lata już mieli komputery i telefony komórkowe. W pierwszych milenijnych latach nauka języka angielskiego była prawie taśmowa. Duże grupy, rano i po południu, dzieci i dorośli.  Na niemieckim,  francuskim  i włoskim było mniej osób, ale  to również była satysfakcjonująca praca.  Szkoła organizowała wycieczki do Londynu, wymiany szkolne i rodzinne oraz kolonie językowe. A u siebie różne szkolne angielskie festiwale i konkursy.  To oni wprowadzali Ostrowiec do Europy👏👍 Wszyscy wspominają ich słynną wycieczkę do Londynu w pamiętnych dniach referendum w 2003 roku.

Wycieczki zazwyczaj były w czerwcu, gdy w Londynie organizowano Urodziny Królowej.

Nauczycielki w Londynie. 2008

Następna dekada, rozpoczęła się  wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej. Do Londynu  na wycieczki już lataliśmy samolotami.  Zaczął się powszechny exodus Polaków do UK, potem do innych europejskich krajów. Najpierw wszyscy pilnie uczyli się języków obcych, a potem, gdy zorientowali się, że  zachodni pracodawcy  są bardzo uczciwi,  pomocni, przyjacielscy  i człowiek radzi sobie bez języka, to  zaprzestano takiej zmasowanej nauki.  Ponadto pojawiły się powszechne darmowe  tzw. kursy unijne.

 Pojawiła się też  inna klientela. Bardziej elitarna. Na szeroką skalę  zaczęli się uczyć pracownicy zakładów pracy sprzedanych   firmom zachodnim. W tym hutniczym mieście i okolicach  było ich  kilka, z czego najmilej wspominają   Hutę Celsę, BOC Gazy, Cementownię Ożarów  oraz Agranę- Vallo Saft.

Konwersacje dla dorosłych

Nagle umiera  Piotr, współwłaściciel szkoły,  a dzieci pary po maturze wyjeżdżają za granicę.  Chcą się uczyć  języka angielskiego w realu. Taka przygoda. Po paru latach wracają, kończą studia.  Pojawia się kolejne pokolenie rodziny Klusów.

Alicja i Magda, rok 2009

Zaczyna się trzecia dekada istnienia  szkoły.  Trwa jak opoka. Chociaż Alicja, jak inni Polacy, kursuje między UK, Francją, Maltą,  a nawet USA, gdzie pracuje jej drugi mąż i ona  też czasami tam dorabia.  Wtedy w szkole   godnie zastępują ją córki, Magda i Dominika. Oprócz angielskiego mają sporo zajęć z języka niemieckiego, głównie dla wyjeżdżających i licealistów. Język rosyjski dla biznesmanów cieszy się dużą popularnością, szkolna native-speakerka z Białorusi jest niezastąpiona. Pomagali Ukraińcom na początku wojny. 

Nauczycielki i uczniowie, rok 2017

Obecnie główną  klientelę stanowią   młodsze dzieci, o których najbardziej na świecie dbają swoi młodzi rodzice. Uczą ich  państwo Barstow, szkolni native speakerzy.  Dla nastolatków specjalna oferta,  tzw.tailor-made lessons  i przeważnie  na zajęciach indywidualnych, bo z  powodu wielu „korków” nie mogą dopasować się w grupie. Dorośli też bardzo zajęci, najchętniej uczą się one to one.  Dla wszystkich  musi  to być język  „szyty na miarę”. Pandemia  nie zaszkodziła szkole. Wręcz przeciwnie.  Nawet pomogła z powodu rządowych funduszy.  Ponadto  poza  dwoma miesiącami zamknięcia,   wszyscy potem chcieli przychodzić  i uczyć się face to face , a nie on-line. 

Z „naszymi” Anglikami  szkoła kontynuuje upowszechnianie języka, również poprzez warsztaty językowe,  konkursy, festiwale, dni otwarte.  Tłumaczą wiele dokumentów. Polacy za granicą to już prawowici mieszkańcy.  Biorą śluby, kupują domy, rodzą się  dzieci, są wypadki, rozwody, przestępstwa, też zgony.  Wyjście UK z UE ograniczyło angielskie tłumaczenia na szeroką skalę. Już  pojawiają się weterani  z zagranicznymi  emeryturami. Rozmawiamy z bankami, pracodawcami, sądami, firmami.

 Minęło 30 lat istnienia szkoły językowej, a biura tłumaczeń już 35. Ta sama lokalizacja od zawsze. Jesteśmy dumni z siebie.  Pracuje z nami zaufana grupa nauczycieli i tłumaczy,  niektórzy od 30 lat.  Jesteśmy  językową  rodziną.

Wnuczka Matylda z koleżanką. Może kolejna do objęcia szkoły?

Do kolejnego języka obcego doszła nam matematyka, najpopularniejsze ‘korki” współczesnej młodzieży.

Oczywiście Alicja to porte-parole piszącej te słowa, jak słusznie się  domyślacie.  Znajomość  języków obcych stała się  oknem szeroko otwartym na świat dla wielu pokoleń Polaków rozsianych po całym świecie.  I jaka to przyjemność rozumieć wszystkie kultowe angielskie  piosenki, też francuskie, włoskie, hiszpańskie, a nawet niemieckie i rosyjskie.  Imagine, it`s easy if you try, come Italiano vero, besame mucho  a la vie, a l`amour, a nos nuits, a nos jours.. verstehen?