Czy byliście już w Pradze?

   W miastach pewnych siebie, ludziom nawet się nie śni, żeby zapytac zwiedzajacego, co myśli o ich miescie. Paris, Roma, Barcelona, wiadomo, jesteśmy pod piorunującym wrażeniem, a jeśli nie tym gorzej dla nas.
Ale Praga powinna nas w sobie rozkochać i tego nigdy nie poddam w wątpliwość.
Piszę ten post, bo się bardzo zirytowałam  niektórymi komentarzami u Jo na temat Pragi. I tak tym  pisaniem wypełniam sobie nadmiar wolnego czasu.
Gdyby była kiedyś szansa na wieczorną mgłę nad Wełtawą, na połyskujące wilgocią ulice, i na taką tajemniczość, przytłumiony mgłą blask słabych latarni, którą wykorzystują filmowcy, to nie przegapcie tej metafizyki.
 Ja byłam w Pradze latem, dzień, silne słońce i nieprzebrane tłumy turystów. Oniemiałam.
Bo zaczęłam zwiedzanie od jednej z najpiękniejszych rzeczy, jakie znałam wczesniej z pocztówek: widok z Mostu Karola na Prazski Hrad. Absolutnie hipnotyzujący.

Takie kolorowe tłumy.

Wejście na most od Karlova Stare Mesto.

Upał był niemiłosierny, 35 stopni w cieniu.Taki był sierpień w zeszłym roku.

A tu jaka urocza tłuścioszka weszła mi w kadr.

Wejście na most od  Mostecka, Mala Strana.

 A nocą, to już  "orgazm w locie"-moje ulubione słówko zachwytu. Mówi się, że oświetlenie zamku zafundowali Rollingstones`si, urzeczeni jego urodą.
W zamkowym kompleksie średniowiecznym Hradczany pochylimy też głowy widząc katedrę Św Wita, Wacława i Wojciecha.

Pamiętam tę azjatycką rodzinę. Był taki upał, a ona swobodnie spacerowała w wiosennych strojach.

A potem przejdziemy na Plac Wacława czyli Vaclavskie Naměsti, to Pola Elizejskie Europy Środkowej. Tu są najdroższe sklepy, hotele i restauracje, ale i kioski z najtańszym jedzeniem.
 

Trudno nie poddać się urokowi tego miasta.
Muszę tu dokonać pewnej konfesji, nie wierzyłam wcześniej opowiadaniom  na temat urody Pragi, nie sądziłam, że zobaczę tam taki  bogaty eklektyzm wszystkich architektur, ze turystow więcej niż w Barcelonie i Paryżu. Ja uwielbiam przelewające się tłumy kolorowych turystów, szczególnie azjatyckich oryginałów. Myślałam, że coś jak nasz Kraków może. Nie wiązało mnie z tym miastem żadne istotniejsze uczucie, prócz uroczej Heleny Vondrackowej:) Ja lubię mieć pełne literatury skojarzenia, "Cmentarz w Pradze" np. nie ma nic wspólnego z Pragą i tak omijałam to miasto przez lata. Ale dlaczego czeskie filmy nie zachęciły mnie wczesniej? Byłam dwa razy na Morawach i w Brnie. Też mi się podobało i w pamięci zaplątana luksusowa dyskoteka z napisami  "divky zdarma" i jaskinie sloupskie, gdzie chłopakom mówiono "dejte penizki"- chodziło o pieniądze. Uwielbiam czeski, słowacki i chorwacki, a właściwie to wszystkie inne słowiańskie języki też. Tak  potem zeszło, jeździłam w inne obszary Europy.
 Aż tu nagle podziw i kompletne zadziwienie, ze coś podobnego istnieje i to tak blisko mojego obecnego miejsca zamieszkania.
Na Starometskie Namesti stanęlam absolutnie zauroczona i tak trwało moje nieme zdumienie, aż do wybicia godziny na słynnym zegarze Orloj i trzeba było się zbierać dalej.

Odpoczniemy w ogrodach Klasztoru na Strahowie, swego czasy największej budowy romańskiej, przebudowywanej potem przez lata. Ledwie już nogami wtedy powłóczyłam.

Podobają mi się te azjatyckie pary.

Siedziałam na tej ławeczce i myślałam, że taki  upał znosiłam kiedyś na wyprawie w Indiach, ale wtedy wg hinduskiego wróżbity z Varanasi całe życie było przede mną. A teraz "lato się przełamało" dawno.

I tego upalnego dnia Praga była taka niezwykła dla mnie, gorąca, wypełniona ludźmi. Ja kocham kulturę i ludzi, mniej naturę i zwierzęta. Nie czułam się osamotniona, chociaż myśli moje były wtedy bardzo przygnębiające. Po co mi to ciągłe włóczenie się i przeprowadzki donikąd, takie przekleństwo mojego ciekawego życia, które i tak obchodziło się ze mną łaskawie przecież. Ale wówczas czułam małą wartość marzeń, które przecież mi się pospełniały. I co jeszcze dalej?
Wszystkie widoki Pragi były wspaniałe i bardzo zapadły mi w pamięć. Przewodnik mówił tyle ciekawych historii, strzępy wiedzy, przez szum tłumów, dopływały do moich uszu. Nie byłam na obcej ziemi, bo cały czas czeska historia przeplatała się z polską i Habsburgami, a oni też zaznaczyli u nas ślady.
Popatrzcie jeszcze na inne osobliwe praskie pejzaże.

Odpocznijmy na murku. Pamietam moją wycieczkę do Paryża z 11-letnią córką. Ona się kąpała w fontannach w upale.

Tyle minionych wspomnień z pięknych miast , które odwiedzałam wcześniej i wszystko się rozpłynęło. Bo w tamte dni  nie widziałam spraw prosto. Stąd ta melancholia i żal. Dlatego nie pisałam wczesniej o Pradze, bo nie chcialam wracać do ówczesnych nastrojów.