Oscarowy zawrót głowy

  Od 20 lat, czyli czasów odkąd jestem z moim anglosaskim Gospodarzem- chłopakiem, narzeczonym, mężem oglądam po angielsku ceremonię Oscarów, bo w tym czasie też są jego urodziny i na ogół spotykaliśmy się wtedy. .. Cóż, lata leciały.   Powoli  zupełnie wyczerpała się ta formuła. I zdanie and the winner is… nie jest już takie magnetyzujące.  Z jaką euforią  oglądałam Galę Oscarów w 2006 roku w Delray Beach na Florydzie. Jakby obietnica lepszego życia. Wszyscy wtedy znowu śpiewali Johnny Cash`a z powodu filmu Tańczący na linie. Potem przez parę lat Kim nagrywał mi te gale, a córka zanosiła na  uczelniane zajęcia. To był dobry materiał  językowy i socjologiczny. Impreza wywoływała autentyczne wzruszenie, szczególnie, gdy  polski film Ida zdobył Oscara w 2015. Nie wracając już do Wajdy w 2000 roku.

Kim często  tłumaczył mi  oskarowe żarty. Wydawały mi się takie niesmaczne. Od lat mam już w programie angielskie napisy, niby pomagają w zrozumieniu.  Z powodu  głębokich różnic kulturowych, nieznajomości lokalnych amerykańskich kontekstów politycznych oraz specyfiki humoru opartego na grach słownych nie rozumiem z czego śmieje się publika. Czarny humor i autoironia  prowadzącego mnie się  wydaje  trochę arogancki. Taki sztuczny   Jednakże wszystkim chyba podobało się, gdy na początku  Conan O` Brien przebrany za wiedźmę z filmu Zaginieni  ganiał z 17 dziećmi poprzez wszystkie nominowane filmy. Oglądałam, to rozpoznawałam.

   Gry słowne Conana  bazują na wieloznaczności słów, np. porównuje tytuły filmów Hamnet i Bugonia do marek tanich wędlin, bez znajomości amerykańskich realiów rynkowych dowcip ten traci sens. Spłyca  też artystyczny wymiar dzieł.

Kamera  ciągle pokazywała  Timothée Chalameta i „zagrożenia ze strony opery”,   ta wypowiedź  aktora chyba też  była w polskich mediach. Film Maty supreme  po 9 nominacjach nie  dostał żadnej nagrody. To wielki  przegrany.

Tu z programu Saturday Night Live

Nie mogłam przetrawić tego filmu, bohater był taki denerwujący. Ale podobały mi się kostiumy i scenografia lat 50. Oraz bardzo ciekawa była dla mnie informacja jak Amerykanie traktowali Japończyków w latach 50.  Leonardo di Caprio  w wąsikach też często był pokazywany i oczekiwano od niego  robienia błazeńskich min.

 Dowcipy o amerykańskich politykach niższego szczebla lub postaciach takich jak książę Andrzej (w kontekście skandali obyczajowych, np. sprawy Epsteina) były już  zrozumiałe. Komentarz o braku aktorów brytyjskich wśród nagrodzonych, bo pedofile zostali aresztowani,  poszedł szeroko w świat.

 Nie rozumiem zupełnie kiedy aktor dziękuje „Bobowi” albo „Marty’emu”, amerykańscy widzowie wiedzą, że chodzi o Boba Igera (szefa Disneya) lub Martina Scorsese. Widzimy po prostu faceta dziękującego koledze, to jest  potęga układów w Hollywood. Stevanowi  Spielberg też  byli wdzięczni. Ciągle kamera go obserwowała. Zauważyłam, że dziękowali Netflixowi. Wyrosła nowa potęga w ostatnich latach.

Zjawiskowa Nikole Kidman i Ewan McGregor w 25-rocznicę Moulin Rouge.

Właściwie myślę, a co mnie to wszystko obchodzi?  W kontekście amerykańskich prezydenckich wyborów, 50 %  tego narodu to prostolinijna natura o mało złożonym sposobie myślenia  i o wolniejszym refleksie intelektualnym. Wśród tego  znamienitego grona artystów pewnie również są zwolennicy republikanów, a impreza to polityczny manifest.

Conan O`Brien i aktorzy  w swoich żartach i interakcjach nawiązują do skeczów z  programu. Saturday Night Live. SNL nie jest w Polsce masowo oglądany, to nie zawsze wiemy z czego się tu śmiać.. Akurat ostatnio oglądałam parę odcinków tego programu i zapamiętałam jeden dowcip: dobrze, że mamy jakieś wojny. Amerykanie uczą się wtedy geografii. 

Wzruszające były tylko wspomnienia o twórcach filmowych, którzy odeszli w 2025, Barbara Streisand śpiewała dla Redforda.  Rachel McAdams wspominała Diane Keaton. Pamiętam jak parę lat temu  John Travolta płakał wspominając Olivię Newton- John.

Cieszyliśmy się też, że mamy Polaka w gronie zwycięzców i do tego z filmem o takim ładnym tytule. Dziewczyna, która płakała perłami- krótkometrażowy animowany- Maciek Szczerbowski /Kanadyjczyk urodzony w Polsce/ i Chris Lavis.

Podczas mojego wiosennego pobytu w dolnośląskiej hacjendzie oglądałam  kilka oscarowych filmów, z których najbardziej polecam Grzesznicy- Oscar za pierwszoplanową rolę męską- Michael B. Jordan, za  genialną bluesową muzykę i scenariusz.  Guciamal- chyba ci się spodoba, bo prawie musical i są wampiry.

W ciemno polecam film międzynarodowy czyli norweski Wartość sentymentalna Joachima Triera. Nie mylić z Larsem van Trier😀 Typowo europejski. Rozrachunkowy i do tego film w filmie. Uwielbiam.

Z udziałem najbardziej znanego aktora norweskiego Skellan Skarsgard

Nie wzruszyła mnie historia opowiedziana w filmie Jedna bitwa za drugą, chociaż film zdobył 6 Oscarów, najlepszy film i reżyser, scenariusz adaptowany, aktor drugoplanowy Sean Penn,/ dla mnie przeskalowany/,  montaż i jeszcze coś.

Podobał się mi się Hamnet  rodzinnym życiu Szekspira. Dużo płaczu i emocji. Oscar dla pierwszoplanowej roli kobiecej- Jessie Buckley z Irlandii i za obsadę- nowa kategoria. Znakomita rola małego chłopca w roli tytułowej.

Polecam  jeszcze inny oscarowy film o z 2017 Green book- teraz już na netflixie. Historie o czarnoskórych walczących  o swoje prawa są zwykle poruszające. A tu jest czarny geniusz muzyki klasycznej i jego tournée na Południu.

Oglądam filmy dla wzruszeń i przeniesienia się w inna epokę.

Co roku piszę na ten temat. Zwykle pytam, a jakie wasze zdanie o tych filmach i innych Oscarach?