Muzyka otwiera drzwi. Jak było w Busku-Zdroju.

Busko-Zdrój tętniło  melodią XXXII Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego im. Krystyny Jamroz. A ja w ten najbardziej upalny letni tydzień przyjechałam tutaj na tygodniowy intensywny pobyt SPA, który stał się  jednocześnie czasem głębokich refleksji. Te chwila, w których popołudniowe arie, wirtuozeria fortepianu oraz urok parku zdrojowego zbudziły dawno zapomniane emocje, skłaniały do spojrzenia na własne życie z nowej perspektywy.

Tydzień w hotelu Lawendowy Zdrój  połączył lecznicze wyciszenie z energią. To idealny kontrast, gdzie poranki mijały na regeneracyjnych kąpielach siarczkowych i solankowych, a  popołudnia i wieczory to elektryzujące festiwalowe koncerty na świeżym powietrzu, lub salach koncertowych, w kościołach, czy w kawiarni.

To były  chwile na zebranie myśli i złapanie muzycznego nastroju. Muszę niestety przyznać, że  ten nieznośny upał na koniec czerwca zmieniał  też nieznacznie moje plany. Szczególnie te związane z festiwalem muzycznym.  Opuściłam parę koncertów, szczególnie tych popołudniowych, gdy promienie słońca wbijały się  w głowę jak jakiś laser. Przesiadywałam na tej fontannie słuchając muzyki z muszli.

Zdjęcie z późniejszej pory.

Szczególnie cennym wydał  się  wtedy  głęboki  hotelowy odpoczynek, któremu prócz kąpieli  sprzyjały wodne i suche masaże, wygodne łóżko, cisza i odpowiednia temperatura w pokoju.   Również kameralną przestrzeń strefy wellness, nie za ciepłe jacuzzi,  ziołowe sauny, beczki pełne zimnej wody oraz  chłodna grota solną.  Lawendowy Zdrój spisał się na medal.

Kąpiele siarczkowe i solankowe, tężnie  świetnie wpływają na organizm po godzinach  stania  wokół sceny, czy siedzenia w różnych miejscach, np. na obrzeżach fontanny  sięgając po wodę i chłodząc ciało. Ławki zajmowano tylko w cieniu, pozostali  kuracjusze tkwili pod drzewami. Popołudniowe koncerty w parkowej muszli były nie lada wyzwaniem dla artystów i widzów.  Wracając do butikowego komfortowego hotelu czułam się  odpowiednio dopieszczona dzięki bardzo miłej i profesjonalnej obsłudze,  w recepcji, restauracji i strefie SPA.

Bardzo smakowały mi  posiłki oparte na produktach BIO i zdrowej żywności. Dodawały energii,  oczyszczały organizm.  Nie dawały w żadnej chwili  uczucia ciężkości.  Zamówiłam sobie dietę wegetariańską.  Była znakomita, po prostu doskonała w każdym posiłku. Normalnie jem  mięso, ale chciałam spożywać coś lekkiego.

Siedziałam na ławce w cieniu, popijałam białe, dobrze schłodzone wino i wsłuchiwałam się w dźwięki tego, co działo się przez te dni w Busku-Zdroju podczas festiwalu. To muzyczne święto pomogło mi na chwilę zapomnieć się.  Przyjechałam tu po odprężenie po bardzo smutnych emocjach,  a dostałam balsam dla duszy.

Gdy człowiek wkracza w dojrzały wiek, często wydaje mu się, że wiele już widział, wiele przeżył. A potem idzie do Sanatorium Marconi 

na recital fortepianowy młodego, wybitnego artysty, takiego jak Kevin Chen, albo słucha najsłynniejszych  operetkowych arii w Parku Zdrojowym. I nagle okazuje się, że muzyka działa jak wehikuł czasu. Byłam tu 18 lat temu, nawet potem pisałam o tym w lokalnych gazetach mojego regionu.   Kim odwiedził mnie wtedy  na parę dni, pierwszy raz w Polsce i jego ciekawe obserwacje były bardzo zabawne.  Ale Jego już nie ma.

Ten niemiłosierny upał, nawet nocą przywoływał również na myśl  moje dawne egzotyczne podróże do Azji czy Afryki, w czasach , gdy w Polsce nie notowano temperatur powyżej 30 stopni wieczorem i nie chodziło się po nocach, bo milicja zatrzymywała😀

Siedząc w festiwalowej kawiarence, obserwując eleganckich kuracjuszy i artystów dyskutujących o sztuce, rozmyślałam sobie o różnych sprawach. Noszę w sobie tak wiele nieopowiedzianych historii. Dźwięki klasyków, również te bardziej rozrywkowe jak Leonarda Bernsteina, muzyka filmowa H. Kuźniaka przypominają tyle zakurzonych w pamięci momentów. Oglądanie po raz pierwszy  legendarnego musicalu West Side story w telewizji czy  filmu Vabank w kinie Hutnik. A mój znajomy Japończyk zawsze mówił o miłości jego rodaków do Chopina.

/ Kevin Chen to Kanadyjczyk, tak a propos/.

Pobyt w uzdrowisku to specyficzny mikroklimat. Obok wielkiej sztuki, spotykam tu przekrój ludzkich losów. Obserwuję wieczorki taneczne, na świeżym powietrzu, na których towarzystwo po sześćdziesiątce doskonale się bawi. Przyznaję, czasem te sanatoryjne flirty i specyficzny folklor wywołują lekki uśmiech, a czasem wzruszenie, gdy samotność przegrywa z chęcią bycia po prostu zauważonym. Zupełnie inaczej wygląda ten tańczący tłum teraz w porównaniu jak ubieraliśmy się 20 lat temu.  Obecnie jest zamożniej i luzacko. Kobiety są swobodne i bardzo radosne. Ja też.

Muzyka klasyczna tworzy  do tego wszystkiego piękną, dostojną oprawę. Daje nam prawo do wzruszeń, przypomina  zachwyty nad życiem.  Poniżej festiwalowe gwiazdy.

Ten festiwalowy tydzień to był dla mnie  ważny czas, czas dla samej siebie.  Nie odbierałam telefonów, oprócz tych od córek.

Przy akompaniamencie festiwalowych koncertów słyszałam  ciągle własne myśli.  Kima już nie ma i kto będzie mnie teraz rozpieszczał? I mówił, że wszystkie lustra na ciebie patrzą, te w windzie też:))

Będę sama  brała z niego przykład.