Miedzy murem a teraźniejszością. Moje berlińskie echa.

 Troje znajomych, którzy  w różnych częściach kraju rozpoczęli nowy etap życia  pojechało  na wycieczkę do Berlina, Akurat byli w Szczecinie i stamtąd wyruszyli dalej na zachód. Nie improwizowali, nie biegali po sklepach, lecz spokojnie chcieli zobaczyć muzea,  kontrasty wolności i pojednanie z przeszłością. Poniżej symbol rozdzielonego domu w czasach "zimnej wojny".

 Snuli refleksje pod Pomnikiem Pomordowanych Żydów Europy,  zatrzymali się na Potsdamer Platz.

Nowoczesna kopuła na Potsdamer Platz.

i przy Murze Berlińskim. Muzeum Terroru zatrzymało ich w wielkim wzruszeniu.

Zadziwiali się nad tym, jak miasto potrafi  łączyć  historię z nowoczesną sztuką. Przypominali sobie lekturę swoich dzieci na Tiergarten ZOO Bahnhof– Dzieci z Dworca ZOO.

Obecni koczujący pod mostem to najczęściej obywatele Unii i bardziej są bezdomnymi z wyboru. Rozmawiali z nimi. Spojrzeli na historię z dystansu. Dawne mury po wojnie nie przerażają tak jak kiedyś –  skłaniają do zadumy nad kruchością pokoju w Europie. Przed Bramą Branderburską wszyscy obowiązkowo robią zdjęcie. Gdy byłam tu kiedyś z Kimem naśladował Kennedy`ego i wołał Ich bin  ein Berliner.

Spacer wzdłuż East Side Gallery to już nie tylko lekcja polityki, ale refleksja o tym, ile zmian człowiek jest w stanie zobaczyć za swojego życia.

Galeria wzdłuż fragmentów  Muru Berlińskiego ze słynnym Charlie Point.

  Kiedyś, ponad 40 lat temu,  Wyspa Muzeów  tylko "przeszkadzała" w robieniu zakupów i pośpiesznym biegu do kawiarni na Wieży Telewizyjnej. Teraz smakuje inaczej, czas zatrzymuje się na dłużej przed jednym wybranym miejscem, bez presji „zobaczenia wszystkiego”. Wolność, o której często mówią młodzi, dla nas ma inny wymiar, to po prostu zgoda na bycie tu i teraz, na własnych zasadach.

 Widok na Szprewę, czy kanały jest taki sam – w upale był zbawienny, pachniał chłodem, wilgotnym kamieniem i obietnicą czegoś, co zaraz miało przeminąć.

Nasze kroki już nie były  szybkie niecierpliwe, pełne młodzieńczego pędu, by zdobyć cały Berlin w jeden weekend. Dzisiaj kroki były  wolniejsze. My już wiemy,  że czasu nie trzeba gonić. Trzeba w nim po prostu być. Ale do Primarku zajrzałam😁

Słońce  rzucało długie cienie na neoklasyczne kolumnady. Chowaliśmy się przed palącym upałem. Te  zabytkowe budynki, łącznie z Reichstagiem są takie niemieckie, nic w nich włoskiej lekkości. Marzyło im się Imperium Rzymskie i stąd te nieustające architektoniczne nawiązania.

Staatsoper Unter den Linden

Prze pomnikiem Schillera Sali Koncertowej. Widoczne rusztowania i plandeki

to gruntowna modernizacja energetyczna i modernizacja okien.

Reichstag

Neoklasycystyczny budynek Sali Koncertowej

Gdy sama  dotarłam pod potężny gmach Muzeum Pergamon, zatrzymałam się na dłużej. Ciężkie, zamknięte drzwi milczały.

Wielka przebudowa odcięła gmach od świata, a tablica informacyjna przypominała, że na ponowne otwarcie północnego skrzydła trzeba będzie poczekać do czerwca 2027 roku, a całkowite otwarcie dopiero w 2034 roku. Dla kogoś młodego, to wieczność. Mnie też było szkoda, bo to jedyne muzeum, które  będąc za pierwszym razem chłonęłam jak najpiękniejszą przygodę.

Budynek Pergamonu z pięknymi oleandrami.

Przeniosłam się w czasie do 1981roku kiedy po raz pierwszy stanęłam przed Wielkim Ołtarzem Zeusa. Wtedy świętowaliśmy festiwal Solidarności, a enerdowcy kazali nam mówić po rosyjsku, albo niemiecku. Byłam na uczelnianej wycieczce– wymianie z Rostockiem z  jednodniową wizytą w Berlinie. Pamiętałam chłód marmurowych stopni, na których wtedy usiadłam, i to niesamowite uczucie, że dotykam czegoś nieśmiertelnego. Błękit Bramy Isztar, z jej dumnymi,  lwami, wydawał się wtedy tak nierealny w szarym  Berlinie. Tamten zachwyt ukształtował moją wrażliwość na całe życie. Potem czytałam o słynnym odkrywcy  H.Schliemannie, następnie  J.Champollionie i toczyły się przygody życia.

Dzisiaj te skarby spały pod grubą warstwą zabezpieczeń i rusztowań. Niedostępne. Zupełnie jak niektóre z moich własnych najgłębszych wspomnień, do których dostęp zablokował upływający czas. Nie czułam jednak żalu. Była w tym jakaś  melancholia.

Od  Pergamonu skierowałam kroki w stronę Lustgarten. Usiadłam na jednej z ławek, niedaleko fontanny, której cichy szum działał kojąco.

Przede mną wznosiła się potężna bryła katedry (Berliner Dom), a obok Altes Museum tętniło cichym życiem ciągłych przechodniów. Młoda para siedząca na trawie śmiała się głośno, przypominając mi samą  siebie sprzed lat – tak samo pełną planów i tak samo nieświadomą, jak szybko mija czas. Siadłam i ja na trawie,

a potem z koleżanką na kolorowej ławce.

W oddali  Wieża Telewizyjna na Alexanderplatz, która kiedyś była taką atrakcją.

Wysokość 368 m.

 Szprewa płynęła niewzruszenie, obmywając brzegi wyspy, przetrwała Sturm und Drang, jak ja  swoje  życiowe zakręty.

 Ale Berlin nie podobał mi się jak kiedyś, chociaż wtedy pojechałam tylko do Berlina Wschodniego i były inne czasy.  A z Kimem przebywałam tylko  na międzylądowaniu.

Berlin jest zbyt surowy, monumentalny i przytłaczający. Kojarzy się niestety z mroczną przeszłością. Pomniki poświęcone pamięci ofiar faszystowskich wstrząsają swoją wymową i tutaj wielki szacunek.