Gdzie Rimini, Japonia, a gdzie Polska?

Tak dla wyjaśnienia, mój dzisiejszy post jest w trzech wymiarach, po włosku- książka mojej uczennicy-wspomnienie lat szkolnych i mojego w niej udziału na dalsze jej lata, fragmenty mojej pracy magisterskiej i słowo wiązane oscylujące między przeszłością a teraźniejszością. Włoskiego nie tłumaczę, bo są słowa klucze i można się domyśleć znaczenia.

  L`obbietivo di una liberta da raggiungere divenne il mio mantra. Ispirandomi ad Alice, il mio modello, sperimentavo la consapevolezza che un certo avrei potuto essere indipendente, ma per farlo bisognava fare dei sacrifici, come pure lei  mi insegnava. Bisognava studiare mi spiegava lei...

 Moja uczennica i wychowanka jeszcze z lat 80., drobniutka, grzeczna  i skromna 10 -letnia Agnieszka  tak szybko dorosła, la mia vita e passata, kiedy to przeleciało? Całe moje zawodowe życie. Na zdjęciu z moją małą bohaterką. Signum temporis lat 80., na zabawie szkolnej, ja w kabaretkach, bo mi się normalne rajstopy podarły i nie miałam innych, naprawdę pamiętam:) i włosy spod wałków. Ale skąd miałam kabaretki?  

I obecna Agnieszka dla porównania, ze swoją córką, którą kiedyś chciała nazwać moim imieniem, jak wspomina w książce, ale włoski mąż i babcia wybrali inne.

Niedługo po skończeniu szkoły średniej w 1997 roku Agnieszka wyjechała do Włoch i tam dalej potoczyły się jej losy come italiana vera.  Od lat mieszka w Rimini,  w mieście, gdzie kiedyś Alain Delon kręcił film Pierwsza spokojna noc, znany we Francji  pod tytułem Profesor. Aktora pamiętają  do tej pory niektórzy starsi mieszkańcy. 

W tym roku Agnieszka wydała swoją autobiograficzną  książkę La tempesta benevola- Łagodna burza, można przetłumaczyć,  gdzie próbuje rozprawić się ze swoim życiem. Znaczące miejsce poświęca  swojej   matce i ich wzajemnym trudnym relacjom oraz emigracyjnym doświadczeniom.  Biografia przedstawiana  jest w mediach jako un intimo racconto di dolore, perdono e speranza. Książka już zdobyła parę wydawniczych  nagród i  odniosła sukces w Concorso Letterrario Nazionale. Agnieszka udzielała wywiadów w różnych mediach, nawet jeździła do Rzymu i występowała w krajowej telewizji.

Przez całą jej  książkę przewija się też moja osoba jako  "amata maestra Alice" autorki . Agnieszka ze szczegółami pamięta moją pierwszą wizytę w ich domu i wszystkie nasze dalsze wspólne lata w szkole podstawowej, na lekcjach, wycieczkach i w naszym japońskim teatrzyku. 

Alice era bravissima e stimolarci, perche amava cio che faceva e noi con lei.

Jako młoda nauczycielka z wielką pasją wykonywałam swój zawód. Czasy były ciężkie, ponure  pogrudniowe noce stanu wojennego, biedne lata 80.  Ale w mojej klasie i szkole  panuje zgoła inny nastrój...

Moja praca magisterska  osiąga inny wymiar, dzieje się w realu. Zakładam japoński teatrzyk Kimiko i przez parę lat bawię się z moimi małymi aktorami. Zdobywamy różne nagrody na przeglądach szkolnych. Pasjonaci Japonii zapraszają nas na występy w kraju, odwiedza nas 'Płomyczek" i pisarka /Janina_Rubach-Kuczewska, która wiele lat spędziła w Japonii.

Dla człowieka zachodu wydaje się niemożliwe zrozumieć  dawne japońskie życie w sensie intelektualnym i emocjonalnym. Doświadczenia Japończyków są eleganckie i wykwintne, niosą delikatne wartości. Możemy wziąć pod uwagę  wymieszane przykłady z dawnych epok. Jak wielka jest różnica między kruchymi drewnianymi ulicami japońskiej stolicy, a strasznie solidnymi placami Paryża czy Londynu. Kiedy porównuje się  sposoby interpretacji, które zachód i wschód stosował w swoich sztukach, zabytkach na przykład gotycką katedrę ze świątynią shintoistyczną, operę Verdiego czy Wagnera ze sztuką o gejszy, europejski epos z japońskim wierszem, zauważamy jaka niezmierna różnica występuje w emocjonalnym  wyobrażeniu. 

Eravamo molto affascinati dai nostra maestra racconti di quello che per noi era mondo magico e cosi ci impegnammo tanto e ottenemmo un risoltato eccelente.

Sieroszewski z dużym talentem podpatrzył dawną atmosferę Japonii . Jego Japonia to miniaturowe koleje, tunele, wiejskie mostki ledwie zauważalne wśród zieleni krajobrazu. Miasta japońskie w XVIII  to przestrzeń, drewniane budownictwo, malownicze kruche papierowe latarnie, o których tak często wspomina.  W samym Edo można znaleźć spokój wioski. Odkrycie świątyni shintoistycznej to sensacja, znajdzie się tam tylko próżnię i samotność,  drewnianą konstrukcję rozpadającą się w cieniu przed niepozorną drewnianą tori,  gdzie panuje głęboki mrok ledwie roziskrzony ognikami dwóch olejnych lampek. 

  Niewiele rzeczy w  XVIII -wiecznej Japonii jest zrobionych z myślą o trwałości. Słomiane sandały, o których pisze Sieroszewski zużywają się i są zastępowane innymi na każdym etapie podróży. Świeże pałeczki są serwowane dla każdego dania, jasne shoji służące jako ściana i okno  jest zmieniane dwa razy do roku. Maty odnawiane  każdej jesieni, to  przypadkowe przykłady niezliczonych małych rzeczy w codziennym życiu Japończyków.  Sieroszewski w kilku obrazach bardzo pięknie pokazał tę delikatność, kruchość Japonii. Pisze: tu i ówdzie płonęły lampiony jak zawieszone w powietrzu ogniste kwiaty, a przez papierową mgłę zamkniętych shoji przeświecało światło wewnętrznych ogni domowych, jak klejnoty ukryte w pianie koronek.

 A ten młody samuraj to obecnie wykładowca w polskich uczelniach.

.

Nostro spettacolo ha ricevuto dei premi fu talmente grande che l`ambasciata giapponese venne al corrente  della nostra  compagnia teatrale e decise di darci un riconscimento sotto forma di un viaggio ancora piu  eccitante per noi: una gita do Varsovia, nei giorni della celebrazione della cultura giapponese. Ci venne concesso il privilegio di andare nel prestigioso teatro nella capitale ad assistere a uno spettacolo di opera e kabuki,  e do potere conoscere gli attori..

 Nasza wycieczka do Warszawy  na specjalne zaproszenie  Ambasady Japońskiej, aby zobaczyć  prawdziwą  operę japońską  w stylu kabuki  była   niezwykła w tamtych czasach . Rzeczywiście niezapomniane przeżycie.  Teraz również byłoby to  zadziwiające i wspaniałe  doświadczenie. Odwiedziliśmy artystów w kuluarach, były  rozmowy, autografy, ale nie zdjęcia, niestety. Biedne lata 80. A ja  jako nauczycielka, zawsze chciałam robić nieprzeciętne rzeczy.

Najwięcej deminutywnych określeń Sieroszewski stosuje opisując kobietę. Japońska kobieta ma twarzyczkę białą i delikatną, jak płatki hodowanych pod namiotem peonii, małe ręce  wychylające się niby dwie lilie z purpurowych rękawów. Odziana jest w cieniuchne wzorzyste tkaniny pokryte haftem misternym i delikatnym, jak promienia poranku. Sieroszewski tak opisuje swoją bohaterkę: w otwartych drzwiach ukazała się smukła postać kobieca w długim kimono z purpurowej lamy, szeroki pas również purpurowy, ale cały zahaftowany złotymi kłosami zbóż i pękami polnych kwiatów, owijał jej kibić i spuszczał się aż do maluchnych wyglądających spod rąbka sukni stóp. Owal twarzyczki okalała ramka długich włosów, z których na wszystkie strony strzelały promienie długich złotych szpilek.

Na zdjęciu Monika,  "Ziarkówa" na FB, nasza teatrzykowa gwiazda. Pięknie śpiewała pewną japońską piosenkę Namida, namida.. akai gurasuyo. Znalazłam ją kiedyś na Youtube, znaczy oryginalne japońskie wykonanie.

Sieroszewski przy pomocy tradycyjnych środków, wyrazu japońskiej symboliki wprowadza na karty swojej powieści subtelną zmysłową postać kobiety. Stwarza w ten sposób nastrój głęboko liryczny. Mamy typowo buddyjską Japonię, świat ułudy i nietrwałości, gdzie szczęście splata się z cierpieniem, a wrażliwa delikatna postać kobiety jest wspaniałym łącznikiem między samurajskimi krwawymi obyczajami, a urokiem wyrafinowanych spotkań towarzyskich. 

W innym miejscu Sieroszewski tak opisuje tę samą bohaterkę: drobna twarzyczka Jaskółki z lekka ledwie natarta migdałową pianką, świeciła jak lampa alabastrem oświetlona wewnętrznym ogniem nieugaszonego uczucia. Czarne podłużne oczy,  aksamitne, szeroko otwarte  patrzyły nieruchomo w dal. Na drobnych ustach podznaczonych kruszynką złotego pudru, zastygł uśmiech do płaczu podobny.

Wiola i Agnieszka. Wachlarze kupowałyśmy chyba w Muzeum Azji i Pacyfiku, gdzie też wtedy pojechałyśmy. Ja miałam  tez swoje.

                                                    Dwie Monisie, a w tle nasze shoji, zrobione z szarego papieru i pomalowane przez Mamę Agnieszki. Cały ten japoński  nastrój, o którym piszę stworzyła Mama Agnieszki. To ona malowała i szyła.

 Spotkałam się z moją klasą prawie 30 lat po zakończeniu ich edukacji w szkole podstawowej, a inicjatorką spotkania była Agnieszka, która  przyjechała z Włoch odwiedzić swoją chorą Mamę. Pisałam o tym spotkaniu tu https://ardiola.blogspot.com/2017/03/co-sie-stao-z-moja-klasa.html: 

 To wówczas Agnieszka pomyślała o napisaniu swojej biograficznej książki. I tak dojrzewała do tego pomysłu przez kolejne lata. Przygotowywała się do tej spowiedzi.

  W maju opowiadałam o mojej uczennicy w lokalnych  mediach, radiu i telewizji.

  Z dumą i wzruszeniem mogłam przyznać, że moja pasja, miłość do dzieci, ogromne zaangażowanie w pracy zostawiły trwały ślad w pamięci Agnieszki. Byłam jej inspiracją  jak napisała na początku po włosku, to bardzo emocjonujące dla mnie.  Ona powtarzała jak mantrę moje rady, że trzeba się uczyć, mieć świadomość stać się niezależną i umieć się też poświęcać. 

Jakie podróżnicze marzenia w waszej bucket list?

   Oto  pierwsza strona mojej pracy magisterskiej. Rok 1982.

Asumptem do wspomnienia i pewnej życiowej retrospekcji  była lektura kilku moich ulubionych blogów. To zapomniane pocztówki i tamte pasje, pisanie listów, a nie maili, obserwacje podróżnicze, jak nauczyć się języków obcych, wykształcenie - praca - emerytura, bucket list. 

Posłuchajcie zatem młodej Alusi.

"Kogóż nie nęcił czar nieznanych krajów, wypraw na dalekie morza i odległe lądy? Komu dzieckiem nie roiło się być Robinsonem? Żądza przygód na szerokim szlaku świata była od dawna ulubionym przedmiotem poetyckich opisów. Dość wymienić Odyseję oraz  popularne w Europie średniowiecznej baśnie wschodnie. Egzotyzm tam jest prawie fantastyczny. Pierwszym pisarzem, który utorował drogę w kierunku egzotyczno- podróżniczym był Anglik Daniel Defoe.Wszyscy znamy jego powieść o życiu i przygodach Robinsona Cruzoe. Wybitni twórcy powieści egzotycznej pochodzą przeważnie z ludzi, którzy swą wiedzę krajobrazów i ludów obcych zdobywają w doświadczeniach osobistych przeżyć i wrażeń. 

Anglik Rudyard Kipling urodzony w Bombaju przez szereg lat pracował w Indiach jako dziennikarz.  Francuz Pierre Lotti jako oficer marynarki zwiedził prawie wszystkie morza. Amerykanin Jack London bywał marynarzem, włóczęgą i sprawozdawcą wojennym. Wreszcie najgłębszy spośród nich, artysta i myśliciel osiadły w Anglii Polak Joseph Conrad 20 lat służył w marynarce handlowej.  Pisarze długie lata zbierali zasób tworzywa obserwacyjnego, które później z pamięci i doraźnych notatek stawało się realistyczną podstawą dla kompozycji artystycznie obmyślonej.

Inaczej działo się w Polsce, której  literatura odkrywa egzotyczne światy kosztem przymusowego położenia tworzących ją pisarzy.  Wacław Sieroszewski zesłany do kraju Jakutów stał się właściwie twórcą polskiej powieści egzotycznej...

Syberyjskim szlakiem znanym sprzed laty z więziennej gehenny, lecz w innym charakterze, bo jako etnograf ruszył się  Sieroszewski w 1903 roku w podróż do Japonii.  Daje nam pierwszy w literaturze polskiej oparty na wrażeniach bezpośrednich obraz Japonii. Idziemy krok za krokiem za dobrym przewodnikiem, który nie szczędzi trudu artystycznego, aby dać nam możliwie dokładne pojęcie o kraju i zamieszkującym go narodzie...

Założeniem metodologicznym tej pracy jest szczegółowa analiza powieści Miłość samuraja, w kolejnym rozdziale zostanie bliżej przedstawiony krąg zainteresowań japońskich Sieroszewskiego oraz krótka informacja o okresie historycznym, w którym dzieje się akcja powieści. Najważniejszym problemem badawczym są rozdziały poświęcone onomastyce i słownictwo japońskiemu, w dalszej konstrukcji pracy przewidziane są rozdziały dotyczące ogólnych zagadnień stylu oraz japońskiego nastroju powieści..."

W tworzeniu  mojej wielkiej japońskiej pasji pomagała mi  wieloletnia wieloletnia przyjaźń z Japończykami, nie tylko korespondencyjna, poniżej to  pan Murakami, ale nie Haruki.

lektury- przeczytałam wszystko, co wtedy było przetłumaczone na język polski, dosłownie wszystko co było dostępne w bibliotekach. Dostawałam książki po angielsku.

Chodziłam na różne dostępne wystawy. Krakowskiej Mangghii jeszcze wtedy nie było.

W czasie, gdy pisałam tę pracę nie było informacji o Ferdynandzie Ossendowskim, który był prawdziwym ojcem polskiej  literatury podróżniczej. Miał podobne doświadczenia do Sieroszewskiego, bo też był zesłańcem, ale jego życiorys stał się o wiele bogatszy. Mógłby być kanwą do kasowego serialu, jak kiedyś   Michał Strogow Kurier carski. Piękną muzykę pewnie pamiętacie?  Ferdynand Ossendowski  był niezwykle uzdolniony, zamożny sposobem oszustw, znający kilka języków, w tym egzotycznych i mógł prawie swobodnie się przemieszczać po różnych krajach. Zaczął pisać po rosyjsku, angielsku, na końcu po polsku. Jego powieści w latach 30. były wydawane w milionach egzemplarzy na całym świecie, szczególnie powieść  Beasts, men and gods- Zwierzęta, ludzie, bogowie. Zarzucano mu konfabulację faktów dotyczących krajów Dalekiego Wschodu.  Ale nic sobie z tego nie robił. Był nazywany polskim Karolem Mayem.  Nakłady jego książek sięgały  łącznie 80 milionów. W powojennej Polsce nie był wydawany do lat 90., bo był zagorzałym wrogiem komunizmu.

Krótko mówiąc:)) moja podróżnicza  bucket list to Japonia. Wcześniej szkoda mi było na to pieniędzy, bo miałabym rodzinne wyrzuty sumienia.  A teraz obiecuje się zorganizować. 

O Japonii będę pisała w kolejnych postach.

A wy o czym marzycie, jeżeliby podróże rozpatrywać?

Lejdis -lifepanel.eu

    Najpierw male wyjasnienie. Uzywam teraz komputeru bez polskich czcionek. Skopiowalam refleksje z maila, ktory pisalam do Jotki i Hani. Poprawki wniose potem.

     Każda podróż wywołuje jakieś fermenty w duszy. U mnie to zawsze ekscytacja, a nawet chęć ucieczki. Co jest, że tak lubię opuszczać miejsce zamieszkania, przeprowadzać się, szukać wrażeń, poznawać nowych ludzi. W kontekście najnowszej książki mojego brat Cień Świętej Góry, jest prawdopodobne, ze mój charakter został ukształtowany poprzez przeżycia rodziców podczas mojego poczęcia i pierwszych lat życia.  Link do brata. przy okazji. Warto go poznać. Trochę prywaty, wybaczycie. 

       Od 12 lat jeżdżę na Dolny Śląsk do mojego letniego domu, niby nic niezwykłego, ale tym razem zamiast na Łódź, pojechałam na Poznań. Byłam w tym mieście kilka razy, ale w latach 70. Poznałam go dobrze, szczególnie w 1979 roku, podczas  kolonii letnich, a wtedy taki wypoczynek trwał 4 tygodnie.  Byłam młodą wychowawczynią na studenckiej praktyce.  Mieszkaliśmy w Ośrodku dla Dzieci Niesłyszących. I to było  niedaleko Starego Rynku na ulicy Bydgoskiej. Codziennie spacerowaliśmy wzdłuż zabytkowych uliczek. Bardzo dokładnie zwiedzaliśmy miasto i okolice. Znalazłam stare zdjęcia, nawet kolorowe:)) Moje białe rajstopy i sandały, co za szyk:)

 

Nie dokonam żadnej paraleli ze stanem obecnym, bo jakby pół wieku minęło 🤣 Jedynie mogę stwierdzić z pewnością, że miasto bardzo podobało mi się wtedy i teraz. A zdjecie z koziolkami dla wnuczki.

Gdy poznałam Hanię, blogową koleżankę z Poznania, to myślałam, że studiowała z moim mężem germanistykę na UAM. Tak pięknie pisała o swoich podróżach do Niemiec i bardzo dobrze znała język Goethego. Wydawało mi się z opisów, że są w podobnym wieku. Mój pierwszy, nieżyjący już mąż był bardzo zakochany w niemieckiej kulturze.  Hania nauczyła się języka od  swojego taty.

 Podczas wakacji okazało się, że  syn  Hani kupił posiadłość niedaleko naszej hacjendy w powiecie lwóweckim. Przez parę miesięcy pisałyśmy i dzwoniłyśmy do siebie. Tak zapoznawały się ze sobą gaduły nauczycielki. Na zdjęciu już w Poznaniu.

Mam parę koleżanek blogowych, których lubię czytać od lat. Niektóre poznałam w realu i stałyśmy się przyjaciółkami na odległość. Tu zawsze przypomina mi się taki dowcip, jak para randkowała online. Chłopak w końcu proponuje: spotkajmy się w realu, a dziewczyna odpowiada , u nas nie ma Realu, a może być w Lidlu? 

Dowcipną, bardzo spostrzegawczą i refleksyjną Jotkę czytam od zawsze. Jej posty podpowiadają, że to autorka o ciekawej, blyskotliwej osobowości. Jednocześnie bardzo odpowiedzialna, sumienna,  z   pedagogicznym podejściem do życia. Bardzo chciałam ją poznać korzystając z tak sprzyjającej okazji, że ona również mieszka niedaleko Poznania.  Tu  juz trwaja  nasze wesole konwersacje.

I tak, wracając do sedna, trzy  bystre obserwatorki życia, dojrzałe, radosne i pełne życia kobiety spotkały się bardzo słoneczny październikowy dzień. Letnia pogoda jak na zamówienie sprzyjała  przerywanym rozmowom. Tyle do przekazania, omówienia, wspominania. Hania, jako gospodyni zaplanowała pokazać nam uroki Rynku i Śródki.  Pozowanie przed imponujacym renesansowym Ratuszem.

Najpierw trzeba było wyjść z okazałego kolejowego dworca, który mnie przypominał słynne francuskie Les Halles. Potem podjechać tramwajem. Hania zakupiła wcześniej bilety, bo kupowanie w automacie  za pomocą karty zostawiałyśmy młodszemu pokoleniu 🤣

Przed Bazylika  Archikatedralna  Apostolow Piotra i Pawla na Ostrowie Tumskim.  Na moscie  Biskupa Jordana , wlasciwie to  kladka pieszo-rowerowa. Ale najstarsza rzeczna przeprawa w miescie.  Bardzo fotogeniczne miejsce.
 

Zawsze podobała mi się wielkomiejska kosmopolityczna atmosfera. Gdy słyszy się inne języki, widzi się ludzi z różnych stron świata, to bycie  jego cząstką  jest takie oczywiste.  Uwielbiam retauracje, bistra i kafejki i rozmawiac, snuc refleksje.  Zadziwil nas najbardziej  znamienity mural w Polsce. 

W mniejszych prowincjonalnych miastach zawsze przytłacza mnie filisterska atmosfera. Gdy tam się mieszka oczywiście, haha. To okreslenie podobało mi się jeszcze z czasów lektury pani Dulskiej, kiedy Kraków był też filisterski w porównaniu do Wiednia na przykład.:))  

Dostrzegłam wiele porównań w naszych trzech życiowych postawach. Pasja w wykonywaniu pedagogicznego zawodu kształtuje wyraziste osobowości. Znajomość skomplikowanej różnorodności ludzkich charakterów, szacunek do nich, zaufanie do ludzi,  niekończąca się chęć poznawania, kształcenia, umiejętność słuchania, radosny optymistyczny stosunek do życia i przemijania, ale nie pozbawiony również  głębokich refleksji.

Ile takich fajnych ciekawych osób przewija się przez moje życie. Uczę się od nich, czasami pokornieję, innym razem urastają mi skrzydła.

 Przyjaźnie to moje wielkie bogactwo.Hania i Jotka wsrod renesansowych kamieniczek.

Hania zaprosiła nas również do swojego domu. Staroświecki piękny zwyczaj  pogaduszek przy herbacie kawie, domowych przetworach, smacznych ciastach i nalewkach. Na tarasie w promieniach jesiennego ciepłego słońca. Nie ma za dużo czasu, bo jeszcze Gniezno jest do zobaczenia. Tak się zdarzyło, że Gniezno było zawsze poza utartym szlakiem moich podróży. A tu 1000 lat Bolesława Chrobrego niedługo.

I Gniezno by night udało się  podziwiać.  Jotka pojechala do domu, a ja zostalam na nocleg u Hani.

A potem jeszcze kolacja i nocne rozmowy Polaków. Bo przecież każdy z nas przeżył jakieś rodzinne problemy,  kłopoty. Dużo pracowaliśmy, dorabialiśmy się,  żeby nie tylko mała stabilizacja, ale coś więcej. A ileż  dawnych radości, wakacji. Kiedyś z ze szkolnym, studenckim koleżeństwem, potem z małymi dziećmi, obecnie z wnuczętami. W tej przytulnej jadalni, z pamiatkami w witrynkach,  siedzielismy dlugo w noc. Moje ubrania na krzesle:))

A nstepnego dnia znowu w podróży. Tu w symbolicznej dworcowej poczekalni we Wroclawiu.

A mnie  nadal trudno uwierzyć, że  dawno  już half past,  i nawet też z okładem. To bylo niezwykle inspirujace spotkanie.

Co słychać w Riverhouse na Dolnym Śląsku?

 Od paru lat  w powiecie lwóweckim posiadamy  letni dom, który nazywamy Riverhouse, bo leży nad potokiem Wilka. Pisałam o nim dwa lata temu w postach Panny znad Wilka parafrazując  słynny tytuł. W lecie odwiedza mnie rodzina i przyjaciele z rodzinnego miasta.  A ja spędzam relaksujący czas z Gospodarzem.

Gdy wydarzyła się ta straszna tragedia w Kotlinie Kłodzkiej i paru innych miasteczkach na Dolnym Śląsku, w tym  u  naszych najbliższych sąsiadów, w Nowogrodźcu,  Wleniu, Lwówku i Gryfowie,  to wszyscy moi  znajomi pytali co słychać u Kima. Pamiętali, że nasz domek stoi parę metrów od rzeczki. Dziękuję za pamięć i dobre słowa.  Nam nic się nie stało, bo potok Wilka  ma tylko kilka kilometrów, nic do niego nie wpływa, a sam kończy bieg w innym  potoku. Podniósł się tylko stan wody, bo deszcz padał bez przerwy od 13.do 15.września. Pamiętny weekend, który zniszczył życie  wielu ludziom.  Wstrząsający czas.  Tak wyglądał strumyk Wilka  w niedzielę 15 września po południu.  Nie przelał się przez murek.

   W lecie wody nawet nie widać wśród bujnej roślinności. Na zdjęciu wnuczka z różami. I domek od strony drogi.

Zachęcałam znajomych do indywidualnych wpłat pomocowych na rzecz szkoły we Wleniu.

Robiąc porządki w swoim mieszkaniu natknęłam się na stare pocztówki z Lądka- Zdroju, które moje córki dostały od dziadka , czyli mojego ojca 26 lat temu. To a propos pocztówkowej pasji, o której ostatnio wspominała Guciamal  w swoim poście. Mam pocztówki ze swojego dzieciństwa, to niezwykła kolekcja. Sama nadal wysyłam widokówki  niektórym swoim znajomym i rodzinie.

 Byłam w tym miasteczku  5 lat temu podczas pobytu w sanatorium w Polanicy- Zdrój. Niewyobrażalna tragedia spotkała mieszkańców tego urokliwego uzdrowiska. Solidarność naszego narodu jest pocieszająca, ale obecne reportaże z zalanych terenów,  np. z Głuchołaz, czy Nysy są nadal  tragiczne i  bardzo smutne. 

W Lądku był też kiedyś,  w latach 80. mój teatrzyk japoński Kimiko na zaproszenie miejscowego  klubu esperanto. Pojechali sami, znaczy z jedną mamą, bo ja wtedy na dniach spodziewałam się Dominiki.  Dawne  czasy, ale pamiętają to moi  uczniowie. Pisali o nas często  w prasie, a ostatnio moja dawna wychowanka Aga, która mieszka we Włoszech od 30 lat napisała swoją autobiograficzną książkę La tempesta benevola, gdzie wiele miejsca  poświęca naszemu japońskiemu teatrzykowi i swojej wychowawczyni. Na zdjęciu w  naszym wojewódzkim radio Rekord, gdzie opowiadałam o książce  mojej uczennicy, która już zdobyła parę nagród i wyróżnień.

Ale o tym napiszę więcej innym razem po zapowiadanej wizycie we Włoszech. Mam dużo satysfakcji ze swojej wieloletniej pracy.

Alain Delon w mojej nastoletniej pamięci.

       Tak się ostatnio składa, że po przerwie wracam do pisania z powodu odejścia osób, które zostawiły pewien ślad w moim dojrzewaniu czy kształceniu. Całe wakacje spędzam z wnuczką i moim amerykańskim mężem, który pomimo, że w Polsce od 12 lat, to nadał żyje w swoim jankeskim świecie. Dzień zaczyna od dziennika z poprzedniego dnia i wyzywania Trumpa od f*idiot, debil,  i  f*liar . A popiera go prawie połowa narodu, i co z tego wyniknie? 

 Olimpiada w Paryżu interesowała mojego Gospodarza w momencie otwarcia, bo to Paryż jest dla niego stolicą świata, he loves Paris like Frank Sinatra, a New York już nie. Zadziwiony był w pewnym momencie zamknięciem, bo skąd ten Tom Cruise i po co? Nie wzruszyła go informacja, że następna olimpiada w Los Angeles, a rywalizacja medalowa z Chinami też go nie ekscytowała. To przecież wiadomo, że Amerykanie są najlepsi, bez dwóch zdań.

 Bardziej zmartwił się trzęsieniem ziemi w tym mieście, które nastąpiło za parę dni oraz doniesieniami o przekroczeniu prawa przez amerykańskich policjantów, którzy zabijają niewinnych ludzi, albo o rocznicy wielkich pożarów na Hawajach z zeszłego roku.

       18 sierpnia w niedzielę wieczorem pytam go co w wiadomościach mówili o Alain Delonie ? Sprawdza  w internecie, acha, ale to gwiazdor kina europejskiego, to nie znany w USA szerokiej widowni, tylko koneserom.

I wcale nie jest ładniejszy od Brada Pitta czy George`a Clooney.  O, nie. O wiele ładniejszy. To inne pokolenie. Wszyscy jednakże przypomnieli sobie o Alainie Delon z okazji filmu Asterix na olimpiadzie i jego genialnej roli Cezara, gdzie z autoironią przedstawia siebie samego. Bo przecież Alain Delon to francuski monument i legenda jak Catherine Deneuve w roli Marianny wiodącej lud na barykady. A druga ikona to Brigitte Bardot , która zapisała się w historii kinematografii, nie tylko francuskiej.

      Kino i telewizja była wielką pasją mojego pokolenia, chodziło się nieraz na dwa seanse w ciągu dnia, a w telewizji od lat 70. można było obejrzeć wartościowe filmy, które wcześniej nie ukazały się w kinach.

 Alaina Delona uwielbiałam od dziecka. W telewizji zobaczyłam film Czarny tulipan, wcześniej Fanfan Tulipan, gdzie grał Gerard Philippe, ale chyba na początku mylili mi się ci aktorzy. W latach 60. filmy płaszcza i szpady wzbudzały wiele emocji i uwielbienia i w ogóle filmy kostiumowe z chwalebnej historii francuskich Ludwików, aż do Wielkiej Rewolucji. Wtedy to niepodzielnie panowała Markiza Angelika, Trzej muszkieterowie czy legendarny Zorro. Nie mogło Alaina zabraknąć w westernie, Samuraj i kowboje to zgrabna mieszanka paru kultur. Jako nastolatka zakochałam się w roli profesora w filmie Pierwsza spokojna noc, mniej znanym obrazie włoskim. Nie pamiętam czy z kina , czy telewizji. Ale film Trzy kroki w szaleństwo, w reżyserii trzech wybitnych reżyserów i z doskonałą obsadą, na pewno widziałam w kinie. Sam tytuł już mnie niezmiernie pociągał. I plakat, który pamiętam. To były trzy nowelki i Alain, nomen omen w roli sadystycznego Williama Wilsona. Podobał mi się bardzo ten typ, przystojny bad boy. I w ogóle coś niezwykłego w życiu. Jak moja algierska historia, gdy dostałam się na studia. 

Kultowe filmy z aktorem potem oglądałam już w telewizji, Rocco i jego bracia, Lampart, Zaćmienie, Był sobie złodziej, Klan Sycylijczyków. A z ostatniej mojej młodzieńczej pamięci, to kinowy Port lotniczy`79 i Teheran 43.

 Parę lat temu pytałam mojej francuskiej koleżanki jaki jest stosunek Francuzów do swojego gwiazdora. Nie lubili go za  prawicowe poglądy, szczególnie z ostatnich lat, ale już wszystko przebaczyli. Wszyscy znają jego wzruszający stosunek do zwierząt.

Wczoraj był skromny pogrzeb aktora. Natomiast uwielbiano go zawsze w Azji, Rosji czy dawniej Związku Radzieckim . Oczekiwałam teraz jakiegoś filmu z Delonem w polskiej telewizji i się doczekałam. Na Kulturze przypomnieli w sobotę najpierw dokument Alain Delon jakiego nie znacie, a potem kultowy film W kręgu zła, gdzie papieros w ustach aktora, to chyba inspiracja do zachwytu bohaterów z Rejsu. Ale francuskie nowofalowe dłużyzny tutaj nie wadzą, potęgują napięcie. Pewnie nie dla współczesnych widzów. Z ogromną przyjemnością zanurzałam się w magicznym nastroju filmu, patrzyłam na elegancję dawnych francuskich aktorów, Bourvila i Yves Montanda/ gdy już wytrzeźwiał/, na stroje lat 70. i zdjęcia Paryża. Wciągałam się w wolno opisywaną kryminalną historię, prawie grecką tragedię naznaczoną fatalizmem . A przede wszystkim patrzyłam na piękny obraz Alaina Delona, prawie amerykańskiego tutaj, w płaszczu prochowca i zawsze w koszuli z krawatem. Film skończył się o 1.30. 

Wzruszyłam się śmiercią aktora w związku tak w ogóle z przemijaniem i następującymi procesami starzenia. Taką refleksją, że wszystko się kończy, ale „ my żyjemy”, chociaż half past, jak to mówił inny bohater filmowy i poeta. Acha, jeszcze chciałam powiedzieć, że  kiedyś  pomieszkiwałam we Francji i byłam na koncercie oraz spotkaniu z Jane Birkin, filmową koleżanką Delona, znaną ze słynnego wykonania piosenki Je t`aime, moi non plus. Miała wtedy 62 lata i mnóstwo planów przed sobą.

Bardzo mi się podobał wtedy jej dojrzały ekologiczny image. Zmarła w zeszłym roku w wieku 74 lat. Czy wiadomość o śmierci aktora zwróciła na dłużej waszą uwagę?

 Post scriptum 3 tygodnie  później.

W mediach społecznościowych polubiłam parę stron poświęconych Alainowi Delonowi i zobaczyłam na nich  absolutny fenomen popularności i uwielbienia aktora na całym świecie.

To mnie naprawdę zadziwiło. Napisałam kilka komentarzy- postów, wszystkie były polubione po wielokroć i odpisywano na moje pytania. Zwykle nie piszę obrazkowych postów, tylko refleksje. Pytałam skąd  osoby są i jakie filmy z aktorem lubią szczególnie, czy pamiętają z młodości.  Czy w ich kraju był dubbing, czy aktor grał u nich  itd  Czy coś wiedzieli życiu prywatnym? Szczególnym zainteresowaniem cieszył się mój post, gdzie wspominałam wizytę aktora w Polsce w 1999 na Gali Tele Kamer. Tak się składa, że byłam wtedy w Warszawie, chciałam się dostać do "empiku", ale nie było szans. Za późno dowiedziałam się o tej wizycie, czy za późno zdecydowałam się jechać.  To było w połowie  zimnego stycznia. Czatowałam trochę pod hotelem Bristol i Teatrem Polskim. Mój post polubili nawet dzieci aktora, Anthony oraz Anouchka. Oni zamieszczają czarujące filmiki z ojcem, czy francuskie  TV programy z nim, których my nigdy nie oglądaliśmy w Polsce.  Te zdjęcia wstawiłam w komentarzu na FB,  należą do TeleTygodnia, żeby nie było:) Bardzo się podobały.

A teraz wieczorami oglądam filmy z Delonem na YouTube. Najlepsze są te z lat 60. i 70., bo potem już takie komercyjne. Muzyka  filmowa jest genialna, szczególnie w Klanie Sycylijczyków.